https://ayateghamzeh.ir RSS feeds for شعر فارسی آیات غمزه 60 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/248072/دری-کوچک-رو-به-جهنمی-بزرگ-باز-شده-بود#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=248072 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=248072&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/248072/دری-کوچک-رو-به-جهنمی-بزرگ-باز-شده-بود <div>دری کوچک<br /> رو به جهنمی بزرگ باز شده بود<br /> <br /> این فیلم یک مستند است<br /> به نام خدا<br /> و آدم<br /> <br /> از مردمک کلاغی نگاه می کنیم به قابیل<br /> که می خواهد خاک بریزد روی جنازه ای که<br /> برای تاریخ یک خبر است<br /> می خواهد خاک بریزد روی خبرها<br /> خاک بریزد روی قبرها<br /> خاک بریزد روی قبرستان خانه ها غزه<br /> خاک بریزد توی چشم آدم ها<br /> <br /> جنازه اما<br /> نمرده بود<br /> قابیل داشت دست هایش را می تکاند<br /> که خاک ها تکان خوردند و کلاغ پرید&nbsp;<br /> و کلوخ<br /> اولین سلاح هابیل بود<br /> مثل چوب دستی سنوار<br /> <br /> کلاغ نزدیک تر رفته بود و داشت&nbsp;<br /> به گردن یحیی نوک می زد<br /> و آدم ها دیدند گردن یحیی چقدر<br /> به گردن آدم حق دارد<br /> <br /> دروبین های حسینیه می گویند<br /> تکفیری ها<br /> به هر جایی که می رسند اول لگد می زنند<br /> حسینیه را<br /> آتش زدند<br /> قرآن را مقابل بزرگترین مسجد سوئد<br /> آتش زدند<br /> اما قرآن<br /> این همه راه رفته بود که با فندکی بسوزد؟<br /> <br /> دوربین از دست آوینی افتاد<br /> کودک پیراهنش آتش گرفته بودو می دوید<br /> آوینی می دوید دنبال آتش روی مین ها<br /> <br /> &nbsp;افتاد<br /> دوربینش اما مستند را ادامه می داد<br /> زوم کرده بود روی پیشانی او<br /> و سعی می کرد صدای شهادتین را بشنود<br /> <br /> عینکش<br /> در طاقچه گریه را ادامه می دهد<br /> <br /> قرآن را<br /> سر نیزه کردند اما<br /> نیزه گلدسته ای شده بود بلند<br /> آنقدر که می توان فقط<br /> &nbsp;سر مؤذن را ببینیم<br /> <br /> کیسه های زر رسیده بود<br /> آدم ها داشتند مسلم را می فروختند<br /> کودکانش را در غزه می فروختند<br /> آوینی نشسته بود جلوی ایلان ماسک<br /> و می پرسید &nbsp;شهید اگر زنده نیست&nbsp;<br /> چرا نامش را فیلتر می کنید؟<br /> <br /> آن ها رسیده بودند به روستای ما<br /> با یونیفرم هایی که رویشان<br /> خون بومیان آمریکا و سر سرخ پوست ها<br /> خون برده های آفریقایی<br /> خون جنگ های جهانی چکیده بود&nbsp;<br /> <br /> خون آن برده ی سیاه<br /> که جنازه اش را<br /> پرت کردند توی دریا و ماهی شد&nbsp;<br /> <br /> آن پسر بومی توی کانادا<br /> که کلاس درس شان را<br /> &nbsp;در یک گور دسته جمعی پیدا کردندو<br /> پرنده شد&nbsp;<br /> <br /> آن ها آمده بودند<br /> و سربازانی که مشغول سر به نیست کردن جنازه ها بودند<br /> روی یونیفرم هایشان&nbsp;<br /> خاکستر هیروشیما نشسته بود&nbsp;<br /> <br /> ایلان ماسک<br /> می ایستد پشت تریبون<br /> می ایستد پشت ویترین&nbsp;<br /> و یونیفرم مخصوص دلقک های بین المللی را<br /> انتخاب می کند<br /> تفنگ ش را انتخاب می کند<br /> و برای آدم ها<br /> آرزوی موفقیت دارد<br /> کنار غصاب های بین المللی عکس می گیرد&nbsp;<br /> و قول می&zwnj;دهد تا آخرین قطره ی خون شهدا را&nbsp;<br /> از روی زمین پاک کند<br /> قول می دهند خبرها و خبرنگارها را قتل عام کنند<br /> دست می دهند به هم اما<br /> دستشان به شعرهای ما<br /> که روی دیوارها می نویسیم نمی رسد<br /> دستشان به آیه های قرآن نمی رسد<br /> <br /> دست هایشان<br /> بریده باد...</div> مهدی نظارتی زاده Tue, 10 Dec 2024 20:17:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:248072 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246350/عده-ای-ولی-هنوز-گرم-بازی-خودند#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=246350 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=246350&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246350/عده-ای-ولی-هنوز-گرم-بازی-خودند خیمه ها محاصره ست، تیغ هاست بر گلو<br /> دشنه هاست پشت سر، نیزه هاست پیش رو<br /> <br /> روی خاک پیکری ست، روی نیزه ها سری ست<br /> قصه را شنیده ایم بند بند، مو به مو<br /> <br /> قصه را شنیده ایم، قصد راه کرده ایم<br /> شرح ماجرا بس است لب ببند قصه گو!<br /> <br /> نیست، نیست نخل زار، پشت رقص این غبار<br /> نیزه زار دشمن است، دشمن است روبرو<br /> <br /> در مسیر مردها صف کشیده دردها<br /> زخم ها نفس نفس، زهرها سبوسبو<br /> <br /> عده ای ولی هنوز گرم بازی خودند<br /> یا خزیده در سکوت یا اسیر های و هو<br /> <br /> شاهراه ما بلاست، راه شاه کربلاست<br /> جز به خون نمی کنند عاشقان او وضو<br /> <br /> عاقبت برای او، پیش چشم های او<br /> غرق خون شدن مرا آرزوست آرزو سید محمد مهدی شفیعی Sat, 14 Aug 2021 18:11:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:246350 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247649/که-بسته-شد-حرم-و-باز-شد-ستاد-شما#Comments 5 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=247649 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=247649&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247649/که-بسته-شد-حرم-و-باز-شد-ستاد-شما <br /> چه مضحک ست در این قصه عدل و داد شما<br /> که بسته شد حرم و باز شد ستاد شما<br /> <br /> اراده کرده خدا تا همیشه تطهیرا<br /> خلاف نص صریح ست اجتهاد شما<br /> <br /> عمود خیمه ی عباس اعتماد من ست<br /> اگرچه بوده امان نامه اعتماد شما<br /> <br /> صدوق گفته که زهراست نوحه خوان حسین<br /> چگونه روضه نگیرم به استناد شما<br /> <br /> که روضه ها نمکِ شیر مادرم بودست<br /> مگر که اشک نبوده ست در نهاد شما<br /> <br /> به پاکی حرم اهل بیت معتقدم<br /> اگرچه کافر محضم به اعتقاد شما<br /> <br /> غبار فرش حرم سرمه ی بروجردی ست<br /> که نور علم کجا و کجا سواد شما<br /> <br /> به روز واقعه شرمنده ی حرم هائید<br /> عرق نشسته به پیشانی معاد شما<br /> &nbsp; محمد مهدی خانمحمدی Tue, 08 Jun 2021 03:00:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:247649 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247648/و-کسی-گفت-چنین-گفت-سفر-سنگین-است#Comments 2 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=247648 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=247648&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247648/و-کسی-گفت-چنین-گفت-سفر-سنگین-است و کسی گفت، چنین گفت: سفر سنگین است<br /> باد با قافله دیری است که سرسنگین است<br /> <br /> گفت: با زخم جگرکاه قدم باید سود<br /> بر نمکپوش ترین راه قدم باید سود<br /> <br /> گفت: ره خون جگر می&zwnj;دهد امشب همه را<br /> آب در کاسه&zwnj;ی سر می&zwnj;دهد امشب همه را<br /> <br /> سایه&zwnj;ها گزمه&zwnj;ی مرگند، زبان بربندید<br /> بار، دزدان به کمینند سبک&zwnj;تر بندید<br /> <br /> مقصد آهسته بپرسید، کسان می&zwnj;شنوند<br /> پر مگویید که صاحب قفسان می&zwnj;شنوند<br /> <br /> گردباد است که پیچیده به خود می&zwnj;خیزد<br /> از پس گردنه&zwnj;ی کوه احد می&zwnj;خیزد<br /> <br /> نه تگرگ است، که آتش ز فلک می&zwnj;جوشد<br /> و ز خشکای لب رود، نمک می&zwnj;جوشد<br /> <br /> زنده&zwnj;ها از تف لبسوز عطش، دود شده<br /> مرده&zwnj;ها در نفس باد، نمکسود شده<br /> <br /> دشت سر تا قدم از خون کسان رنگین است<br /> و کسی گفت، چنین گفت: سفر سنگین است<br /> <br /> ***<br /> <br /> خسته&zwnj;ای گفت که زاریم، ز ما در گذرید<br /> هفت سر عائله داریم، ز ما درگذرید<br /> <br /> گفت: گفتند و شنیدم گذر پر عسس است<br /> تا نمکسود شدن فاصله یک جیغ رس است<br /> <br /> چیست واگرد سفر، جز دل سرد آوردن؟<br /> سر بی&zwnj;دردسر خویش به درد آوردن<br /> <br /> پای از این جاده بدزدید که مه در پیش است<br /> فتنه&zwnj;ی مادر فولاد زره در پیش است<br /> <br /> پای از این جاده بدزدید، سلامت این است<br /> نشنیدید که گفتند سفر سنگین است؟<br /> <br /> ***<br /> <br /> و چنان رعد شنیدم که دلیری غرید<br /> نه دلیری، که از این بادیه شیری غرید<br /> <br /> گفت: فریادرسی گر نبود، ما هستیم<br /> نه بترسید، کسی گر نبود، ما هستیم<br /> <br /> گفت: ماییم ز سر، تا به شکم محو هدف<br /> خنجری داریم، بی&zwnj;تیغه و بی&zwnj;دسته به کف<br /> <br /> نصف شب خفتن ما، پاس دهی&zwnj;های شما<br /> بعد از آن، پاس&zwnj;دهی&zwnj;های شما، خفتن ما<br /> <br /> الغرض ماییم بیداردل و سرهشیار<br /> خنجر از کف نگذاریم، مگر وقت فرار...<br /> &nbsp;<br /> ***&nbsp;<br /> <br /> و کسی گفت: بخسبید، فرج در پیش است<br /> کربلا را بگذارید که حج در پیش است<br /> <br /> گفت: ایام برات است، مبادا بروید<br /> وقت ذکر و صلوات است، مبادا بروید<br /> <br /> گفت: ما از حضراتیم، به ما تکیه کنید<br /> مستجاب &zwnj;الدعواتیم، به ما تکیه کنید<br /> <br /> گفت: جنگ و جدل از مرد دعا مپسندید<br /> ریگ در نعل فروهشته&zwnj;ی ما مپسندید<br /> <br /> بنشینید که آبی ز فراتی برسد<br /> شاید از اهل کرم خمس و زکاتی برسد<br /> <br /> سفره باید کرد ... اما علم رفتن را<br /> روضه باید خواند تا آب برد دشمن را<br /> <br /> &nbsp;***<br /> <br /> الغرض در همه&zwnj;ی قافله، یک مرد نبود<br /> یا اگر هم بود، شایسته&zwnj;ی ناورد نبود<br /> <br /> همه یخ&zwnj;های جهان را، همه را سنجیدیم<br /> مثل دل&zwnj;های فرومرده&zwnj;ی ما سرد نبود<br /> <br /> رنج اگر هست، نه از جاده، که از ماندن&zwnj;هاست<br /> ورنه سرباخته را زحمت سردرد نبود<br /> <br /> آه از آن شب، شب عصیان، که در این تنگ&zwnj;آباد<br /> غیر آواز گره&zwnj;خورده&zwnj;ی شبگرد نبود<br /> <br /> آه از آن پیکار، کز هیبت دشمن ما را<br /> طبل و سرنا و رجز بود و هماورد نبود<br /> <br /> یادگار - آن علم سوخته - را گم کردیم<br /> آخرین آتش افروخته را گم کردیم<br /> <br /> درِ هفتاد رقم بتکده واشد از نو<br /> چارده کنگره&zwnj;ی طاق، بنا شد از نو<br /> <br /> آنچه آن پیر فروهشت، جوانان خوردند<br /> گله را گرگ ندزدید، شبانان خوردند<br /> <br /> بس که خمیازه گران گشت، وضو باطل شد<br /> جاده هم از نفس خسته&zwnj;ی ما منزل شد<br /> <br /> باز ماییم و قدم&zwnj;سای به سرگشتن&zwnj;ها<br /> مثل پژواک، خجالت&zwnj;کش برگشتن&zwnj;ها<br /> <br /> از خم محوترین کوچه پدیدار شده<br /> و به خال لبت ای دوست! گرفتار شده<br /> <br /> ***&nbsp;<br /> <br /> یا محمد! نفسی سوخته در دل داریم<br /> آتشی سرخ و برافروخته در دل داریم<br /> <br /> یا محمد! شررآلوده&zwnj;ی عصیان ماییم<br /> تشنه&zwnj;تر، خشک&zwnj;تر از ریگ بیابان ماییم<br /> <br /> یا محمد! همه جز پوچی تکرار نبود<br /> چارده قرن علم بود و علمدار نبود<br /> <br /> یا محمد! شب طوریم، برآی از پس ابر<br /> چشم راهان ظهوریم، برآی از پس ابر<br /> <br /> ***<br /> <br /> و کسی گفت: چنین گفت، کسی می&zwnj;آید<br /> مژده ای دل! که مسیحا نفسی می&zwnj;آید<br /> <br /> ما یقین داریم آن سوی افق مردی هست<br /> مرد اگر هست، بدانید که ناوردی هست<br /> <br /> ما نه مرداب، که جوییم، بیا برگردیم<br /> و نمک&zwnj;خورده&zwnj;ی اوییم، بیا برگردیم<br /> <br /> نه در این کوه، صدای همگان خواهد ماند<br /> آنچه در حنجره&zwnj;ی ماست، همان خواهد ماند<br /> <br /> خسته منشین که حدیبیه حنینی دارد<br /> عاقبت صلح حسن، جنگ حسینی دارد<br /> <br /> دشنه بردار که بر فرق کسان باید کوفت<br /> و قفس بر سر صاحب&zwnj;قفسان باید کوفت<br /> <br /> هرزه هر بته که رویید، به داسش بندیم<br /> گرد خود هر که بچرخید، به خراسش بندیم<br /> <br /> سفر دشت غریبی است، نفس تازه کنیم<br /> آخرین جنگ صلیبی است، نفس تازه کنیم<br /> <br /> زخم وامانده&zwnj;ی خصم است و نمکدان شما<br /> ای جوانان عجم! جان من و جان شما<br /> <br /> کوه، از هیبت ما ریگ روان خواهد شد<br /> و کسی گفت، چنین گفت: چنان خواهد شد<br /> <br /> شمع این مرقد اگر هست، همین ما را بس<br /> مذهب احمد اگر هست، همین ما را بس محمدکاظم کاظمی Sun, 06 Jun 2021 05:10:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:247648 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247454/به-سمت-کعبه-نگاهش-نماز-میخواند-زبان-حال-مسجدالاقصی#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=247454 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=247454&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247454/به-سمت-کعبه-نگاهش-نماز-میخواند-زبان-حال-مسجدالاقصی چقدر ها کند این دست&zwnj;های لرزان را؟<br /> چقدر؟ تا که کمی سردی زمستان را...<br /> <br /> چقدر با تن یخ بسته، باز صبر کند<br /> هجوم رخوت و تخدیر برف و بوران را؟<br /> <br /> به سینه و سر خود می&zwnj;زنند پنجره&zwnj;ها<br /> کسی نواخته انگار طبل طوفان را<br /> <br /> به پشت پنجره&zwnj;های شکسته می&zwnj;بیند&nbsp;<br /> تمام روز تگرگ و گلوله&zwnj;باران را<br /> <br /> مسیرها همه صعب&zwnj;العبور و نافرجام<br /> خدا به&zwnj;خیر کند جاده&zwnj;های لغزان را<br /> <br /> به دوش خسته کشیده&zwnj;ست سالیان زیاد<br /> شبیه گنبد خود درد و رنج انسان را<br /> <br /> به لطف هُرم نفس&zwnj;های انبیاست، اگر<br /> رسانده تا به چنین روز نیمۀ جان را<br /> <br /> اگر صدای گلوله امان دهد شاید&nbsp;<br /> به گوشمان برساند نوای ایمان را&nbsp;<br /> <br /> کنار منبر گوشه&zwnj;نشین خود دیده&zwnj;ست<br /> نفس نفس زدنِ آیه&zwnj;های قرآن را<br /> <br /> شریک گریۀ محراب می&zwnj;شود گاهی<br /> مگر کمی ببرد غربت شبستان را<br /> <br /> میان حلقۀ لات و هبل گرفتار است<br /> چقد گریه کند خنده&zwnj;های شیطان را؟&nbsp;<br /> <br /> بخوان دو کاسۀ خون در هجوم اشک&zwnj;آور<br /> برای ندبۀ آدینه چشم گریان را<br /> <br /> نماز جمعۀ این هفته هم اقامه نشد<br /> کجای دل بگذارد غم فراوان را&nbsp;<br /> <br /> هنوز حسرت یک عید بی عزا دارند&nbsp;<br /> مناره&zwnj;ها که ندیدند ریسه&zwnj;بندان را&nbsp;<br /> <br /> تنیده تار به تکرار عنکبوتی پیر<br /> که سهم خویش کند گوشه&zwnj;های ایوان را&nbsp;<br /> <br /> مترسکی که اجیر کلاغ&zwnj;ها شده است&nbsp;<br /> شکسته با تبرش حرمت درختان را&nbsp;<br /> <br /> به حُسن یوسف خود آب می&zwnj;دهد با اشک&nbsp;<br /> و مرهمی شده این&zwnj;گونه زخم گلدان را<br /> <br /> &laquo;نماز نور بخوانید بر جنازۀ شمع&raquo;*<br /> شنیدم از زکریا به مصرعی آن را&nbsp;<br /> <br /> به کوچ شانه&zwnj;به&zwnj;سرهای این دیار قسم&nbsp;<br /> که باد نوحه شده غربت سلیمان را-<br /> <br /> به آن عزیز که از چاه آمد و با آه<br /> کشید در بر خود میله&zwnj;های زندان را&nbsp;<br /> <br /> به نغمه&zwnj;های مناجات حضرت داوود&nbsp;<br /> که برده بود دل عاشق پریشان را<br /> <br /> به آسمان چهارم که در جوار مسیح&nbsp;<br /> به انتظار نشسته غروب هجران را&nbsp;<br /> <br /> به گریه&zwnj;های جگرسوز حضرت یعقوب&nbsp;<br /> که قطره قطره به غم بُرد شهر کنعان را&nbsp;<br /> <br /> به کوه طور که در سوگ حضرت موسی<br /> به انکسار کشانده&zwnj;ست کوه فاران را&nbsp;<br /> <br /> به الخلیل که در سوگ لاله&zwnj;ها دیده&zwnj;ست&nbsp;<br /> به کوچه کوچۀ خود حجلۀ شهیدان را&nbsp;<br /> <br /> -از آن مسجدالاقصی&zwnj;ست لحظۀ معراج&nbsp;<br /> که با صلابت خود جار می&zwnj;زند آن را<br /> <br /> هنوز منتظر است و...، هنوز منتظریم<br /> چقدر صبر کند سردی زمستان را؟<br /> <br /> به سمت کعبه نگاهش نماز می&zwnj;خواند<br /> به این &zwnj;امید که آن آفتاب پنهان را... رضا خورشیدی فرد Fri, 22 May 2020 08:21:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:247454 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247321/زمان-چون-ساعتی-در-دست-تو-تنظیم-خواهد-شد#Comments 2 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=247321 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=247321&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/247321/زمان-چون-ساعتی-در-دست-تو-تنظیم-خواهد-شد جهانِ درد دیده، عمر بسیاری نخواهد داشت&nbsp;<br /> جهان غیر از پر و بالت پرستاری نخواهد داشت<br /> <br /> شنیدم بعد تو بوی سلامت می دهد دنیا&nbsp;<br /> جهان هم پیش تو احساس بیماری نخواهد داشت&nbsp;<br /> <br /> شنیدم شنبه ها تلخی نخواهد کرد بعد از تو<br /> &nbsp;و این تقویم دیگر روز تکراری نخواهد داشت<br /> <br /> زمان چون ساعتی در دست تو تنظیم خواهد شد<br /> زمین خوار و زمین خواری، هواداری نخواهد داشت&nbsp;<br /> <br /> دل دلال ها می لرزد آن روز از نگاه تو&nbsp;<br /> دلار لعنتی ها هم خریداری نخواهد داشت&nbsp;<br /> <br /> تو روشن می کنی وقتی حساب بی حسابی را<br /> ترازوی تورم هیچ بازاری نخواهد داشت<br /> <br /> &nbsp;در این بی دولتی ها در هوای دولتی هستم<br /> که می دانم مدیران ریاکاری نخواهد داشت&nbsp;<br /> <br /> برای کلبه های دربه در آغوش خواهی شد<br /> ولی با کاخ ها، چشم تو دیداری نخواهد داشت&nbsp;<br /> <br /> جهان در بستر آلوده ای از خاک و خون خفته است<br /> که دور از پلک تو، میلی به بیداری نخواهد داشت... جعفر عباسی Wed, 08 Apr 2020 09:39:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:247321 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246997/انتقامی-سخت-در-راه-است--خیبر-مانده-است#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=246997 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=246997&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246997/انتقامی-سخت-در-راه-است--خیبر-مانده-است جای حیرت نیست از مردی که بی سر مانده است<br /> ماتم از آن سر که بعد از او به پیکر مانده است<br /> <br /> این جماعت با زبان خوش ندارد خو ، هنوز<br /> قطره های خون مولا روی منبر مانده است<br /> <br /> گیرم اینجا در احد سردارمان را کشته اند<br /> انتقامی سخت در راه است ... خیبر مانده است<br /> <br /> من خودم دربست عبد و چاکر این خانه ام<br /> مالک اشتر اگر هم نیست ، قنبر مانده است<br /> <br /> روی نیزه گرچه قرآن است ، اولی تر علیست<br /> جعفر و حمزه اگر رفتند ، حیدر مانده است<br /> <br /> باید از تزویر این خناس ها آگاه بود<br /> دشمن ما در مصاف روبرو درمانده است<br /> <br /> این همه آیات حق یعنی که مقصدها یکی ست<br /> بد به حال او که با این حال ، کافر مانده است<br /> <br /> انتقامی سخت خواهد بود ، اما باز هم<br /> انتقام سیلی زهرای اطهر مانده است<br /> &nbsp; عمران بهروج Mon, 06 Jan 2020 01:32:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:246997 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246280/هر-گداي-دين-فروشي-ناصرالدّين-شاه-شد#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=246280 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=246280&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/246280/هر-گداي-دين-فروشي-ناصرالدّين-شاه-شد آسماني اتفاق افتاد و مردي ماه شد<br /> ماه نقصان يافت تا از زخم ياس آگاه شد<br /> <br /> بوي يعقوب آمد و انگشت پيراهن بريد<br /> يوسفي مدهوشِ نخلستان و بغضي چاه شد<br /> <br /> ظرف شيري شد يتيم از غربت شير خدا<br /> دست سرد كودكي از دامني كوتاه شد<br /> <br /> ظرفِ يك روز اتّفاقات عجيبي روي داد<br /> جُبّه&zwnj;اي پيراهن عثمان و كوهي كاه شد<br /> <br /> نسلي از هولِ هوس افتاد در ديگ هوا<br /> شهري از ترس عدالت خانه ارواح شد<br /> <br /> خطّ كوفي شد جدا از خطّ و خال كوفيان<br /> شير رفت و اكثريت باز با روباه شد<br /> <br /> بي علي(ع) هر بي سر و پايي سري بالا گرفت<br /> هر گداي دين فروشي ناصرالدّين شاه شد<br /> <br /> بعدِ مولا دل فراوان بود اما عشق&hellip;نه!<br /> بعدِ مولا زندگي زندان و اردوگاه شد<br /> <br /> ابر مي&zwnj;تابيد و شعري قطره قطره مي&zwnj;چكيد<br /> شاعري ممدوح خود را ديد و خاطر خواه شد&nbsp;<br /> &nbsp; عباس احمدی Mon, 27 May 2019 19:16:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:246280 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/57548/مرگ-بر-آمریکا#Comments 3 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=57548 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=57548&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/57548/مرگ-بر-آمریکا <p><br /> مرگ بر<br /> تازیانه ها<br /> تازیانه های بی امان<br /> به گرده های بی گناه بردگان</p> <p>مرگ بر<br /> مرگ ناگهانی<br /> صد هزار زندگی<br /> -در یكی دو ثانیه-<br /> با سقوط علم از آسمان!</p> <p>مرگ بر<br /> كشتن جوانه ها</p> <p><br /> مرگ بر<br /> انتشار سم<br /> در زلال رودخانه ها</p> <p>مرگ بر فصاحت دروغ<br /> مرگ بر<br /> بوق های بووووق</p> <p>مرگ بر<br /> سیم های خاردار و كشتزارهای مین</p> <p><br /> مرگ بر<br /> گورهای دسته جمعی و<br /> بندهای انفرادی زمین</p> <p>مرگ بر بریدن نفس<br /> مرگ بر قفس<br /> مرگ بر شکوه خار و خس<br /> مرگ بر هوس<br /> مرگ بر حقوق بی بشر<br /> مرگ بر تبر<br /> مرگ بر شراره های شر<br /> مرگ بر سفارت شنود<br /> مرگ بر<br /> کودتای دود</p> <p><br /> زنده باد زندگيِ او<br /> زنده باد زندگيِ من... تو... ما</p> <p>یك كلام:<br /> مرگ بر<br /> آم...ری...كا</p> <p>مرگ بر ابولهب<br /> مرگ بر یزید و شمر و ابن سعد</p> <p><br /> مرگ بر<br /> زاده ی زیاد<br /> بگو بلند: بیش باد!</p> <p>مرگ بر<br /> قطعنامه های بستن فرات<br /> قحط آب</p> <p>مرگ بر<br /> تیر مانده بر گلوی كودك رباب</p> <p>مرگ بر<br /> قتل خنده های روشن علیرضا</p> <p>مرگ بر گلوله ای که خط کشید<br /> روی خاطرات آرمیتا</p> <p>یك كلام:<br /> مرگ بر<br /> آمریكا<br /> &nbsp;</p> محمدمهدی سیار Sun, 04 Nov 2018 00:54:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:57548 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/243749/شعر-اگر-زینبی-نبود-یزیدی-است#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=243749 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=243749&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/243749/شعر-اگر-زینبی-نبود-یزیدی-است فتنه نوازنده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> مطرب و خواننده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> حرمله یا شمر؟ یا سَنان؟ چه تفاوت<br /> نیزۀ درّنده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> ناو مسافرکُش و مسلسل داعش<br /> شرکت سازنده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> متن سخنرانی شغال و سگ زرد<br /> هر دو نویسنده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> خندۀ روباه عین گریۀ تمساح<br /> گریه&zwnj;اش و خنده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> چندم سپتامبر بود بازی ایّام<br /> بازی و بازنده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> هرکه در این عرصه ظلم دید و نجنگید<br /> مرده&zwnj;اش و زنده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> شعر اگر زینبی نبود، یزیدی است<br /> کفر، سُراینده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> صیحۀ واحد* شنیده ای؟ دَم مولاست<br /> نعرۀ کوبنده&zwnj;اش یکی است جماعت<br /> <br /> ماه زیاد است، آن که کرب&zwnj;و&zwnj;بلایی است<br /> ماه درخشنده&zwnj;اش یکی است، جماعت<br /> &nbsp; مهدی جهاندار Sun, 15 Oct 2017 18:10:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:243749 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/243350/جهان-تشنه-ست-ماه-آسمان-تشنه-ست-اما-آب#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=243350 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=243350&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/243350/جهان-تشنه-ست-ماه-آسمان-تشنه-ست-اما-آب هنوز اين آسمان آلودهٔ پرهای كركس&zwnj;هاست&nbsp;<br /> و از خون تو، تر، دامان خشكی&zwnj;ها و اطلس&zwnj;هاست&nbsp;<br /> <br /> جهان تشنه ست، ماه آسمان تشنه ست، اما آب&nbsp;<br /> هنوز آن سوی، دست بيعت (خشک&zwnj;مقدس&zwnj;ها)ست&nbsp;<br /> <br /> چنان پاشيده از هم نقش&zwnj;های روزگار انگار&nbsp;<br /> زمين يک كاشیِ افتاده از طاق مقرنس&zwnj;هاست&nbsp;<br /> <br /> در آن سو گربه &zwnj;رقصانی شامی&zwnj;هاست و اين سو<br /> شتر&zwnj;ها پای می&zwnj;كوبند و ميدان دست ناكث&zwnj;هاست&nbsp;<br /> <br /> به دنيا برنگرد ای ذوالجناح تشنه! در اين عصر&nbsp;<br /> اگر آن روزگار شمر بود اين عصر اشعث&zwnj;هاست! پانته آ صفایی بروجنی Fri, 22 Sep 2017 23:12:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:243350 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/243270/دیگران-کجا-شبیه-حیدرند#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=243270 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=243270&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/243270/دیگران-کجا-شبیه-حیدرند هان بگو بایستند ، نگذرند<br /> حاضران به غایبان خبر برند<br /> <br /> حاضران و غایبان که غایبند<br /> غایبان و حاضران که حاضرند<br /> <br /> حاضران چشم باز و گوش کر<br /> این جماعتی که کور و هم کرند<br /> <br /> دست بسته پای بسته در عبور<br /> چشم بسته گوش بسته ناظرند<br /> <br /> ما همیشه حاضران غایبیم<br /> غایبیم اگر درست بنگرند<br /> <br /> غایبان نسل های بعد از این<br /> کاشکی به یادمان بیاورند<br /> <br /> ما که عشق را ز یاد برده ایم<br /> عاشقان به هیچ مان نمی خرند<br /> <br /> کاش عاشقانه تر نظر کنند<br /> آن جماعتی که اهل جوهرند<br /> <br /> آن جماعتی که خود سرآمدند<br /> آن جماعتی که بر سران سرند<br /> <br /> یا جماعتی که روز رستخیز<br /> هیزم شراره های محشرند<br /> <br /> روز رستخیر هان چه می کنند؟<br /> اهل بیت مصطفی چو بگذرند<br /> <br /> اهل بیت مصطفی نه جز علی ست<br /> دیگران نه با علی برابرند<br /> <br /> از فضایل علی همین که او<br /> خود مدیح حضرت پیمبرند<br /> <br /> جز علی امیرمومنان نبود<br /> دیگران بر این لقب نه درخورند<br /> <br /> دیگران کجا شبیه مرتضی<br /> دیگران کجا شبیه حیدرند<br /> <br /> چار یار مرتضایی علی<br /> خاک هست و باد و آب و آذرند<br /> <br /> تا علی ست یار اول نبی&nbsp;<br /> دیگران نه با علی برابرند<br /> &nbsp;<br /> جز مدیح حضرت امیر نیست<br /> خطبه غدیر را چو بنگرند<br /> <br /> بیعتی کنیم بیعتی شگفت<br /> بیعتی که مان به خاطر آورند<br /> <br /> بیعتی کنیم سخت استوار<br /> بند بندمان اگر برآورند<br /> <br /> بیعتی که با زبان و دست نیست<br /> بی هراس از آن که دست و سر برند<br /> <br /> ای تفو بر آن جماعت پلید<br /> کز تبار خدعه اند و خنجرند<br /> <br /> آن جماعتی که ظهر کربلا<br /> غیر چشم و گوش و سر نمی درند<br /> <br /> آن درندگان و آن خزندگان<br /> کز گراز و خوک و خرس کمترند<br /> <br /> نام شان مگوی و ریش شان مبین<br /> از تبار و اصله ی بز گرند<br /> <br /> مسلم است و کوچه ها پر از غریب<br /> دشت ها پر از حسین بی سرند<br /> <br /> این جماعتی که داعش اند جز<br /> آبروی عشق را نمی برند<br /> <br /> از کتاب و اهل بیت مصطفی<br /> هیچ از کتاب او نمی خرند<br /> <br /> <br /> خطبه غدیر را گذاشتند&nbsp;<br /> زود باوران دیر باورند<br /> <br /> از حدیث منزلت سخن مگو<br /> پی به غربت علی نمی برند<br /> <br /> یا علی! زمانه تیر حرمله ست<br /> تیرها پی گلوی اصغرند<br /> <br /> از حرا بگیر تا شب وفات&nbsp;<br /> چشم کو که بر غم تو بنگرند<br /> <br /> راه ها به چارراه می رسند<br /> راه ها چقدر گریه آورند<br /> &nbsp;<br /> راه شام و راه مردم عراق..<br /> مردمی که با علی برادرند<br /> <br /> یک طرف مدینه، یک طرف یمن<br /> توشه از حدیث تازه می برند<br /> <br /> از یمن علی ست می رسد کنون<br /> مردم یمن اویس دیگرند<br /> <br /> آن جماعتی که پیش رفته اند&nbsp;<br /> مردمی که در صفوف آخرند<br /> <br /> کاش این توقف سه روزه را<br /> لحظه ای فقط به خاطر آورند<br /> <br /> نیست همچو خشم مرتضی دلیل<br /> دشمنان او عذاب می خرند<br /> <br /> جحفه عصر یک دوشنبه غریب<br /> صبر کن که بگذریم و بگذرند...<br /> &nbsp; علیرضا قزوه Thu, 07 Sep 2017 13:43:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:243270 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/243063/شما-که-گنبد-آهنین-دارید#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=243063 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=243063&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/243063/شما-که-گنبد-آهنین-دارید می دونم دردای بی دوا داریم<br /> کارای نکرده این هوا! داریم<br /> <br /> می دونم با اینکه خیلی می دویم<br /> همه مون کفشای تابه تا داریم<br /> <br /> شاید اون رونق قبلو نداره<br /> ولی ما تو کلبه مون صفا داریم<br /> <br /> دلم اما میگیره از اونایی<br /> که میگن صفا چیه؟ کجا داریم؟<br /> <br /> بعضیامون دلامون اون وریه<br /> اون ورا چن تایی آشنا داریم<br /> <br /> عینک دودی رو ورنمی داریم<br /> تا ببینیم که کجا، &zwnj;چیا داریم<br /> <br /> اونایی که رفتنو نمی دونم<br /> ما ولی اینجا برو بیا داریم<br /> <br /> سایه ی شاه چراغو تو شیراز<br /> تو خراسون یه امام رضا داریم<br /> <br /> شما که گنبد آهنین دارین!<br /> بدونین ما گنبد طلا داریم.<br /> &nbsp; عبدالحسین انصاری Fri, 04 Aug 2017 12:35:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:243063 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/242848/از-آل-امیه-خط-اسلام-گرفتن#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=242848 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=242848&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/242848/از-آل-امیه-خط-اسلام-گرفتن باید که تن از راحت ایام گرفتن<br /> دل را ز هوس&zwnj;خانه ی اوهام گرفتن<br /> <br /> ناکام شد آن کس که به یک عمر ندانست<br /> از ساغر دنیا نتوان کام گرفتن<br /> <br /> از تیر و کمان اجلت نیست رهایی<br /> هر گور، نشانی&zwnj;ست ز بهرام گرفتن<br /> <br /> از صائب تبریز بخوانیم که بر ماست<br /> از شعر ترش خواندن و الهام گرفتن:<br /> <br /> صائب! ز فلک کام گرفتن به تملق&raquo;<br /> از مردم نوکیسه بُود وام گرفتن&raquo;<br /> <br /> ای مرغک عاشق! پر پرواز طلب کن<br /> تا چند چنین لانه به هر بام گرفتن<br /> <br /> تا چند سرا از قفس دام گزیدن؟<br /> تا چند سراغ هوس خام گرفتن<br /> <br /> ای دل بطلب وعده ی دیدار که زیباست<br /> آرام دل از یار دلارام گرفتن<br /> <br /> فرمود که باید دل از این دام گرفتن<br /> عبرت ز دغلکاری ایام گرفتن<br /> <br /> فرمود بترسید که رایج شود این بار<br /> مروان شدن و مرد خدا نام گرفتن<br /> <br /> از مثل یزید آیه ی تطهیر شنیدن<br /> از آل امیه خط اسلام گرفتن<br /> <br /> ماییم که از دست علی جام گرفتیم<br /> ما را چه نیاز است به برجام گرفتن<br /> <br /> از خدعه دشمن بهراسیم؟ روا نیست<br /> پیغام به او دادن و پیغام گرفتن<br /> <br /> باید به شب میکده ی شوق، رسیدن<br /> از جام شهادت می گلفام گرفتن<br /> <br /> قربانی جان را به منا بدرقه گفتن<br /> این&zwnj;گونه ز تن جامه ی احرام گرفتن<br /> <br /> یا مثل حبیب و وهب و عابس و عباس<br /> با سوختن جان و تن آرام گرفتن<br /> <br /> یا همره سردار حسین همدانی<br /> امضای بهشت از سفر شام گرفتن<br /> <br /> پروانه علی&zwnj;اکبر مولاست که آموخت<br /> با شمع سحر بال سرانجام گرفتن<br /> &nbsp; جواد محمدزمانی Wed, 28 Jun 2017 20:29:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:242848 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/242799/رضاجان-است-شاه-مردم-ایران-رضاخان-نه#Comments 78 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=242799 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=242799&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/242799/رضاجان-است-شاه-مردم-ایران-رضاخان-نه یکایک سر شکست آن روز اما عهد و پیمان نه<br /> غم دین بود در اندیشه ی مردم، غم نان نه<br /> <br /> شبی ظلمانی و تاریک حاکم بود بر تهران<br /> به لطف حضرت خورشید اما بر خراسان نه<br /> <br /> کبوترهای گوهرشاد بودیم و صدای تیر<br /> پریشان کرد جمع یکدل ما را ، پشیمان نه<br /> <br /> سراسر، صحن از فوج کبوترها چنان پر شد<br /> که چندین بار خالی شد خشاب آن روز و میدان نه<br /> <br /> یکی فریاد می زد شرمتان باد آی دژخیمان!<br /> به سمت ما بیاندازید تیر، اما به ایوان نه<br /> <br /> یکی فریاد سر می داد بر پیکر سری دارم<br /> که آن را می سپارم دست تیغ و بر گریبان نه<br /> <br /> برای او که کشتن را صلاح خویش می داند<br /> تفاوت می کند آیا جوان یا پیر؟ چندان نه<br /> <br /> دیانت بر سیاست چیره شد، آری جهان فهمید<br /> رضاجان است شاه مردم ایران، رضاخان نه!<br /> <br /> کلاه پهلوی هم کم کم افتاد از سر مردم<br /> نرفت اما سر آن ها کلاه زورگویان، نه!<br /> <br /> گذشت آن روزها، امروز اما بر همان عهدیم<br /> نخواهد شد ولی اینبار جمع ما پریشان، نه!<br /> <br /> به جمهوری اسلامی ایران گفته ایم &quot;آری&quot;<br /> به هرچه غیر جمهوری اسلامی ایران: &quot;نه&quot;<br /> <br /> کجا دیدی که یک مظلوم تا این حد قوی باشد<br /> اگرچه قدرت ما می شود تحریم، کتمان نه<br /> <br /> دفاع از حرم یعنی قرار جنگ اگر باشد<br /> زمین کارزار ما تلاویو است، تهران نه! محمدحسین ملکیان Fri, 23 Jun 2017 01:40:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:242799 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/242143/مرتضی-ماند-و-زخم-های-مدام#Comments 2 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=242143 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=242143&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/242143/مرتضی-ماند-و-زخم-های-مدام &nbsp;<br /> بحث استادمان بصیرت بود<br /> در کلاسی صمیمی و آرام<br /> بغض هایش همیشه حسن شروع<br /> اشک هایش همیشه حسن ختام<br /> &nbsp;<br /> هفته ی پیش آمد اما دیر<br /> سینه ای صاف کرد و گفت:<br /> سلام<br /> بحث امروز زود باوری است<br /> که زده ضربه بر تن اسلام<br /> &nbsp;<br /> حیدری ایستاد اجازه گرفت<br /> گفت:<br /> لطفا مثال هم بزنید<br /> -مثلا ماجرای جنگ احد...<br /> فکر کردند جنگ گشته تمام<br /> &nbsp;<br /> دشمن از سوی دیگر آمد و...خب<br /> خودتان قصه را که می دانید<br /> عده ای جا زدند و برگشتند<br /> مرتضی ماند و زخم های مدام<br /> &nbsp;<br /> جنگ صفین<br /> یک مثال عیان<br /> مکر برنیزه کردن قرآن<br /> یک قدم مانده بود تا پایان<br /> که به مالک رسید این پیغام:<br /> برسان خویش را علی تنهاست<br /> دست فتنه به کار افتاده<br /> باز لشکر سوار جهل شده<br /> شورش افتاده در پیاده نظام<br /> &nbsp;<br /> حکمیت مثال بعدی ماست<br /> قصه ی غفلت ابوموسی<br /> نقل انگشترش که معروف است<br /> مرد منفور در خواص و عوام<br /> &nbsp;<br /> آه سردی کشید و گفت:<br /> هنوز<br /> عده ای در صف نبرد دمشق<br /> مست جان بازی اند و یک عده<br /> مست مال و منال و نام ومقام<br /> &nbsp;<br /> خواست از جام زهر دم بزند<br /> سرفه ی شیمیایی اش گل کرد<br /> مصرع بعد سرفه بود فقط<br /> مصرع بعد سرفه بود پیام<br /> &nbsp;<br /> شهریاری بلند شد<br /> پرسید:<br /> جای این زودباوری<br /> آیا می شود گفت جهل و خوش بینی؟<br /> یا خیانت به خط فکر امام؟<br /> &nbsp;<br /> خنده ای تلخ بر لب استاد<br /> مهر تایید زد به پرسش او<br /> گفت:<br /> امروز هم...<br /> که زوزه ی زنگ<br /> درسمان را گذاشت بی فرجام محمد جواد الهی پور Sun, 11 Jun 2017 04:40:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:242143 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/141458/نفتتان-روزی-به-پایان-می-رسد-آل-سقوط#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=141458 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=141458&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/141458/نفتتان-روزی-به-پایان-می-رسد-آل-سقوط <p>&nbsp;</p> <p>با شمایم ای شمایان بشکه ی دشداشه پوش<br /> با وقاحت روی فرش نفت و خون می ایستید<br /> &nbsp;<br /> ای شما لات و هبل های ابوسفیان تراش<br /> سال ها در خانه ی امن الهی زیستید</p> <p>ننگ بر نیرنگتان با ماست روی جنگتان<br /> ما که می دانیم اینک در هراس از چیستید</p> <p>سید ما&nbsp; آفتابی از تبار مصطفاست<br /> ای شیوخ شب زده! از دودمان کیستید؟</p> <p>نفتتان روزی به پایان می رسد آل سقوط!<br /> بی گمان امروز اگر هستید فردا نیستید</p> <p>&nbsp;</p> سیدمحمد جواد شرافت Thu, 01 Jun 2017 23:16:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:141458 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/235723/زهراست-مادر-من-و-من-بی-قرار-او#Comments 6 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=235723 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=235723&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/235723/زهراست-مادر-من-و-من-بی-قرار-او عاشق شده ست دانه به دانه هزار بار<br /> دل خون و سینه چاک و برافروخته انار<br /> <br /> فریاد بی صداست ترک های پیکرش<br /> از بس که خورده خون دل از دست روزگار<br /> <br /> پاشیده رنگ سرخ به پیراهن خزان<br /> بسته حنا به پینه ی دستان شاخسار<br /> <br /> در سرزمین گرم، انار آتشین شود<br /> یاقوت را می آورد آتشفشان به بار<br /> <br /> با دست خود به حوصله پنهان نموده است<br /> یک دانه از بهشت در او آفریدگار<br /> <br /> آن میوه ای که ساخته تسبیحی از خودش<br /> شکر است بر زبانش، فی اللیل و النهار<br /> <br /> آن میوه ای که فاطمه آن را طلب نمود<br /> چون باب میل اوست شد این میوه تاجدار<br /> <br /> آن بانویی که نام خودش شعر مطلق است<br /> در وصفش استعاره نیاید به هیچ کار<br /> <br /> نامی که داده است به زن قیمتی دگر<br /> نامی که داده است به مردان هم اعتبار<br /> <br /> آن نام را می آورم اما نه بی وضو<br /> دل را به آب می زنم اما نه بی گدار<br /> <br /> جبر آن زمان که پشت در خانه اش نشست<br /> برخاست ان قیامت عظمی به اختیار<br /> <br /> رفت ان چنان که از نفس افتاد جبرئیل<br /> گویی محمد است به معراج رهسپار<br /> <br /> شد عرصه گاه، تنگ ولی ماند پشت در<br /> چون ماندن علی به احد ماند استوار<br /> <br /> برگشت زخم خورده ولی فاتح نبرد<br /> چون بازگشت حمزه از آشوب کارزار<br /> <br /> در خون خضاب شد تن یاران بعد از او<br /> آنها که نام فاطمه را می زنند جار<br /> <br /> من از کدام یک بنویسم که بوده اند<br /> حجاج ها به ورطه ی تاریخ بی شمار<br /> <br /> آنها که با غرور نوشتند ساختیم<br /> دریاچه های احمری از خون این تبار<br /> <br /> از کربلا یه واقعه ی فخ رسیده ایم<br /> از عمق ناگوارترین ها به ناگوار<br /> <br /> محمود غزنوی به عداوت مگر نساخت<br /> از استخوان فاطمیان چوبه های دار<br /> <br /> بوسهل زوزنی به شرارت هنوز هم<br /> محکوم می کند حسنک را به سنگسار<br /> <br /> در لمعه الدمشقیه جاری ست تا هنوز<br /> خون شهید اول و ثانی چون آبشار<br /> <br /> اما هنوز هم به تأسی ز فاطمه<br /> نام علی ست روی لب شیعه آشکار<br /> <br /> بیت از هلالی جغتایی نشسته است<br /> از آن شهید شیعه به ذهنم به یادگار:<br /> <br /> جان خواهم از خدا نه یکی بلکه صدهزار<br /> تا صد هزار بار بمیرم برای یار<br /> <br /> فرق است فرق فاحشی از حرف تا عمل<br /> راه است راه بی حدی از شعر تا شعار<br /> <br /> اینک مدافعان حرم شعله پرورند<br /> تا در بیاورند از ان دودمان دمار<br /> <br /> با تیغ آبدیده ای از نوع اعتقاد<br /> با اعتقاد محکمی از جنس ذوالفقار<br /> <br /> زهراست مادر من و من بی قرار او<br /> آن نام را م یآورم آری به افتخار<br /> <br /> آن بانویی که وقت تشرف به رستخیز<br /> پیغمبران پیاده می آیند و او سوار<br /> <br /> فریاد می زنند که سر خم کنید هان<br /> تا از صراط بگذرد آیات سجده دار<br /> <br /> هر جا نگاه می کنم انجا مزار اوست<br /> پنهان و آشکار چنان ذات کردگار<br /> <br /> اینها که گفته ایم یکی بود از هزار<br /> اما هنوز شیعه مصمم...امیدوار...<br /> &nbsp; سید حمیدرضا برقعی Fri, 17 Mar 2017 12:22:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:235723 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/233109/بانو-وضو-گرفتنت-آنک-آغاز-آبهای-جهان-است#Comments 3 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=233109 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=233109&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/233109/بانو-وضو-گرفتنت-آنک-آغاز-آبهای-جهان-است بسم الله الرّحمن الرّحیم<br /> انّا انزلناه فی لیلة القدر...<br /> <br /> مثل نزول لحظه&zwnj;ی توحید در قطره&zwnj;های نازک باران<br /> آن سوی اشک&zwnj;های خداوند، &laquo;لیله&raquo; زنی است روشن و پنهان<br /> <br /> با لیله داستان بلندی&zwnj;ست در سینه&zwnj;ی سترگ خداوند<br /> پیراهنش سپیدتر از نور با چادری سپیدتر از آن<br /> <br /> بیش از هزار ماه، درخشان، پیش از هزاره&zwnj;های نیایش<br /> روح هزار ساله&zwnj;ی مهجور در کوچه&zwnj;های شهر رسولان<br /> <br /> فانوس در اطاق خدا بود، فانوس را گرفت و کمی بعد<br /> از ناودان عرش الهی جاری شد آیه&zwnj;های درخشان<br /> <br /> برداشت چادر سفرش را، یک پرده از غم پدرش را<br /> می&zwnj;خواست تا نخوانده نماند، آیات بکر روضه&zwnj;ی رضوان<br /> <br /> وقتش رسیده بود که باران بر خاک&zwnj;های مرده ببارد<br /> وقتش رسیده بود که کم کم آدم شود طبیعت بی&zwnj;جان<br /> <br /> شیرین&zwnj;ترین بشارت ایزد، قرآن&zwnj;ترین کلام محمّد <br /> بار امانتی که نشسته&zwnj;است بر دوش جهلِ حضرت انسان<br /> <br /> آنقدر مختصر شد و کوتاه تا قدر آسمان و زمین شد<br /> پیراهنی سیاه به تن داشت با یازده ستاره به دامان <br /> <br /> &laquo;لیله&raquo; زنی که بغض نگاهش، در خنده&zwnj;های گاه به گاهش<br /> آواز عارفانه&zwnj;ی قوهاست در آفتاب ظهر زمستان<br /> <br /> آنگاه چشم&zwnj;های ترش را... یا فکر کن که بال و پرش را...<br /> اصلا تمام دور و برش را... ای وای وای وای بر انسان<br /> <br /> یا فکر کن که سوخته باشد وقتی که چشم دوخته باشد <br /> در چشم کودکان هراسان در عصر خیمه&zwnj;های فروزان<br /> <br /> زنهار تا نسوخته باشد وقتی هزار سال کشیده&zwnj;ست <br /> چشم انتظاری پسرش را ـ ارواحنا فداه ـ به دندان<br /> <br /> با &laquo;لیله&raquo; داستان بلندی&zwnj;ست، اینجا مجال بیشترش نیست<br /> امّا همین قصیده&zwnj;ی کوتاه، تاریخ را رسیده به پایان <br /> <br /> پاکیزه&zwnj;ای که میل وضویش، آغاز آب&zwnj;های جهان است<br /> در قامتش تمامِ تمدّن، سجّاده&zwnj;اش حقیقت ادیان<br /> ::<br /> ای خون&zwnj;بهای وحدت مستور، بانوی بی&zwnj;نهایتِ رنجور<br /> بودی و آفریده شدی باز در وسعت تجلّی سبحان<br /> <br /> توصیف سجده&zwnj;های تو... یاحق! تسبیح اشک&zwnj;های تو... یاهو!&nbsp;&nbsp; &nbsp;<br /> از بی تو ماندگان به هیاهو جز یاوه چیست در صف عرفان؟<br /> <br /> تعظیم اگر به پای تو باشد، مریم شوند خیل ملائک<br /> تقدیر اگر هوای تو باشد، &laquo;سلمان&raquo; کوچکی است &laquo;سلیمان&raquo;<br /> <br /> از داغ&zwnj;های کهنه یکی را در من بریز و تازه&zwnj;ترم کن<br /> یا با نگاه خویش نگه دار، یا در پناه خویش بسوزان سید سلمان علوی Fri, 10 Feb 2017 08:09:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:233109 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/107369/ساحران-با-سامری-ها-گاوبندی-کرده-اند#Comments 4 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=107369 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=107369&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/107369/ساحران-با-سامری-ها-گاوبندی-کرده-اند <p>ماجرا این است کم کم کمیت بالا گرفت<br /> جای ارزش های ما را عرضه ی کالا گرفت</p> <p>احترام &laquo;یاعلی&raquo; در ذهن بازوها شکست<br /> دست مردی خسته شد، پای ترازوها شکست</p> <p>فرق مولای عدالت بار دیگر چاک خورد<br /> خطبه های آتشین متروک ماند و خاک خورد</p> <p>زیر باران های جاهل سقف تقوا نم کشید<br /> سقف های سخت، مانند مقوا نم کشید</p> <p>با کدامین سحر از دل ها محبت غیب شد؟<br /> ناجوانمردی هنر، مردانگی ها عیب شد؟</p> <p>خانه ی دل های ما را عشق خالی کرد و رفت<br /> ناگهان برق محبت اتصالی کرد و رفت</p> <p>سرسرای سینه ها را رنگ خاموشی گرفت<br /> صورت آیینه زنگار فراموشی گرفت</p> <p>باغ های سینه ها از سروها خالی شدند<br /> عشق ها خدمتگزار پول و پوشالی شدند</p> <p>از نحیفی پیکر عشق خدایی دوک شد<br /> کله ی احساس های ماورایی پوک شد</p> <p>آتشی بی رنگ در دیوان و دفترها زدند<br /> مهر &laquo;باطل شد&raquo; به روی بال کفترها زدند</p> <p>اندک اندک قلب ها با زرپرستی خو گرفت<br /> در هوای سیم و زر گندید و کم کم بو گرفت</p> <p>غالباً قومی که از جان زرپرستی می کنند<br /> زمره ی بیچارگان را سرپرستی می کنند</p> <p>سرپرست زرپرست و زرپرست سرپرست<br /> لنگی این قافله تا بامداد محشر است!</p> <p>از همان دست نخستین کج روی ها پا گرفت<br /> روح تاجرپیشگی در کالبدها جان گرفت</p> <p>کارگردانان بازی باز با ما جر زدند<br /> پنج نوبت را به نام کاسب و تاجر زدند</p> <p>چار تکبیر رسا بر روح مردی خوانده شد<br /> طفل بیداری به مکر و فوت و فن خوابانده شد</p> <p>روزگار کینه پرور عشق را از یاد برد<br /> باز چون سابق کلاه عاشقان را باد برد</p> <p>سالکان را پای پرتاول ز رفتن خسته شد<br /> دست پر اعجاز مردان طریقت بسته شد</p> <p>سازهای سنتی آهنگ دلسردی زدند<br /> ناکسان بر طبل های ناجوانمردی زدند</p> <p>تا هوای صاف را بال و پر کرکس گرفت<br /> آسمان از سینه ها خورشید خود را پس گرفت</p> <p>رنگ ولگرد سیاهی ها به جان ها خیمه زد<br /> روح شب در جای جای آسمان ها خیمه زد</p> <p>صبح را لاجرعه کابوس سیاهی سرکشید<br /> شد سیه مست و برای آسمان خنجر کشید</p> <p>این زمان شلاق بر باور حکومت می کند<br /> در بلاد شعله، خاکستر حکومت می کند</p> <p>تیغ آتش را دگر آن حدت موعود نیست<br /> در بساط شعله ها آهی به غیر از دود نیست</p> <p>دود در دود و سیاهی در سیاهی حلقه زن<br /> گرد دل ها هاله هایی از تباهی حلقه زن</p> <p>اعتبار دست ها و پینه ها در مرخصی<br /> چهره ها لوح ریا، آیینه ها در مرخصی</p> <p>از زمین خنده خار اخم بیرون می زند<br /> خنده انگار از شکاف زخم بیرون می زند</p> <p>طعم تلخی دایر است و قندها تعطیل محض<br /> جز به ندرت، دفتر لبخندها تعطیل محض</p> <p>خنده های گاه گاه انگار ره گم کرده اند<br /> یا که هق هق ها تقیه در تبسم کرده اند</p> <p>منقرض گشته است نسل خنده های راستین<br /> فصل فصل بارش اشک است و شط آستین</p> <p>آن چه این نسل مصیبت دیده را ارزانی است<br /> پوزخند آشکار و گریه ی پنهانی است</p> <p>گرچه غیر از لحظه ای بر چهره ها پاینده نیست<br /> پوزخند است این شکاف بی تناسب، خنده نیست</p> <p>مثل یک بیماری مرموز در باغ و چمن<br /> خنده های از ته دل ریشه کن شد، ریشه کن</p> <p>الغرض با ماله ی غم دست بنایی شگفت<br /> ماهرانه حفره ی لبخندها را گل گرفت</p> <p>* * *<br /> اشک های نسل ما اما حقیقی می چکند<br /> از نگین چشم های خون، عقیقی می چکند</p> <p>* * *<br /> ماجرا این است: مردار تفرعن زنده شد<br /> شاخه های ظاهراً خشکیده از بن زنده شد</p> <p>آفتابی نامبارک نفس ها را زنده کرد<br /> بار دیگر اژدهای خشک را جنبنده کرد</p> <p>قبطیان فتنه گر جا در بلندی کرده اند<br /> ساحران با سامری ها گاوبندی کرده اند!</p> <p>* * *<br /> من ز پا افتادن گل خانه ها را دیده ام<br /> بال ترکشخورده ی پروانه ها را دیده ام</p> <p>انفجار لحظه ها، افتادن آوا، ز اوج<br /> بر عصب های رها پیچیدن شلاق موج</p> <p>&nbsp;دیده ام بسیار مرگ غنچه های گیج را<br /> از کمر افتادن آلاله ی افلیج را</p> <p>در نخاع بادها ترکش فراوان دیده ام<br /> گردش تابوت ها را در خیابان دیده ام</p> <p>گردش تابوت های بی شکوه آهنین<br /> پر ز تحقیر و تنفر، خالی از هر سرنشین</p> <p>در خیابان جنون، در کوچه ی دلواپسی<br /> کرده ام دیدار با کانون گرم بی کسی!</p> <p>دیده ام در فصل نفرت در بهار برگریز<br /> کوچ تدریجی دلها را به حال سینه خیز</p> <p>سروها را دیدهام در فصل های مبتذل<br /> خسته و سردرگریبان &ndash; با عصا زیر بغل &ndash;</p> <p>تن به مرداب مهیب خستگی ها داده اند<br /> تکیه بر دیواری از دلبستگی ها داده اند</p> <p>پیش چنگیز چپاول پشت را خم کرده اند<br /> گوشه ای از خوان یغما را فراهم کرده اند!</p> <p>ماجرا این است، آری ماجرا تکراری است<br /> زخم ما کهنه است اما بی نهایت کاری است</p> <p>از شما می پرسم آن شور اهورایی چه شد<br /> بال معراج و خیال عرش پیمایی چه شد</p> <p>پشت این ویرانه های ذهن، شهری هست؟ نیست؟<br /> زهر این دل مردگی را پادزهری هست؟ نیست</p> <p>ساقه ی امیدها را داس نومیدی چه کرد؟<br /> با دل پر آرزو احساس نومیدی چه کرد؟</p> <p>هان کدامین فتنه دکان وفا را تخته کرد؟<br /> در رگ ایمان ما خون صفا را لخته کرد</p> <p>هان چه آمد بر سر شفافی آیینه ها<br /> از چه ویران شد ضمیر صافی آیینه ها</p> <p>شور و غوغای قیامت در نهان ما چه شد؟<br /> ای عزیزان! &laquo;رستخیز ناگهان&raquo; ما چه شد؟</p> <p>دشت دلهامان چرا از شور یا مولا فتاد<br /> از چه طشت انتشار ما از آن بالا فتاد</p> <p>* * *<br /> جان تاریک من اینک مثل دریا روشن است<br /> صبح گون از تابش خورشید مولا روشن است</p> <p>طرفه خورشیدی که سر از مشرق گل می زند<br /> بین دریا و دلم از روشنی پل می زند</p> <p>طرفه خورشیدی که غرق شور و نورم می کند<br /> زیر نور ارغوانی ها مرورم می کند</p> <p>اندک اندک تا طپیدن های گرمم می برد<br /> در دل دریا فرو از شوق و شرمم می برد</p> <p>&laquo;قطره ی سرگشته ی عاشق&raquo; خطابم می کند<br /> با خطابش همجوار روح آبم می کند</p> <p>تیغ یادش ریشه ی اندوه و غم را می زند<br /> آفتاب هستی اش چشم عدم را می زند</p> <p>اینک از اعجاز او آیینه ی من صیقلی است<br /> طالع از آفاق جانم آفتاب &laquo;یاعلی&raquo; است</p> <p>&laquo;یاعلی&raquo; می تابد و عالم منور می شود<br /> باغ دریا غرق گل های معطر می شود</p> <p>چشم هستی آبها را جز علی مولا ندید<br /> جز علی مولا برای نسل دریاها ندید</p> <p>موج نام نامی اش پهلو به مطلق می زند<br /> تا ابد در سینه ها کوس اناالحق می زند</p> <p>قلب من با قلب دریا هم سرایی می کند<br /> یاد از آن دریای ژرف ماورایی می کند</p> <p>اینک این قلب من و ذکر رسای &laquo;یاعلی&raquo;<br /> غرش بی وقفه ی امواج، در دریا &laquo;علی&raquo;</p> <p>موج ها را ذکر حق این سو و آن سو می کشد<br /> پیر دریا کف به لب آورده، یاهو می کشد</p> <p>مثل مرغان رها در اوج می چرخد دلم<br /> شادمان در خانقاه موج می چرخد دلم</p> <p>موج چون درویش از خود رفته ای کف می زند<br /> صوفی گرداب ها می چرخد و دف می زند</p> <p>ناگهان شولای روحم ارغوانی می شود<br /> جنگل انبوه دریاها خزانی می شود</p> <p>کلبه ی شاد دلم ناگاه می گردد خراب<br /> باز ضربت می خورد مولای دریا از سراب</p> <p>پیش چشمم باغ های تشنه را سر می برند<br /> شاخه هایی سرخ از نخلی تناور می برند</p> <p>خارهای کینه قصد نوبهاران می کنند<br /> روی پل تابوت ها را تیرباران می کنند</p> <p>در مشام خاطرم عطر جنون می آورند<br /> بادهای باستانی بوی خون می آورند</p> <p>* * *<br /> صورت اندیشه ام سیلی ز دریا می خورد<br /> آخرین برگ از کتاب آب ها، تا می خورد</p> سید حسن حسینی Mon, 26 Sep 2016 02:13:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:107369 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/209860/جهان-خسته-است-از-دست-ترازوهای-قلابی#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=209860 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=209860&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/209860/جهان-خسته-است-از-دست-ترازوهای-قلابی زیارت کردمت دریای من!با چادر آبی<br> <p>اگر در عکسها افتاده ام چون رود بی تابی</p> <p>&nbsp;</p> زیارت کردمت با گریه بر آن لحظه هایی که<br> <p>دوان هستند دنبال ردایت چند مرغابی</p> <p>&nbsp;</p> چه چیزی از سفر در عمق اقیانوس زیباتر؟<br> <p>برای قصه ی ماهی_سیاه تلخ تنگابی</p> <p>&nbsp;</p> ببخش ای شاه اگر من_این گدای مست شیرین عقل_<br> نمیجویم برای گفتگویت هیچ آدابی<br> *<br> شب است و مرغ حق آواز سر داده است با یادت:<br> <p>جهان خسته است از دست ترازوهای قلابی</p> <p>&nbsp;</p> چه می ماند کنار عدلت از قانون کشورها<br> به جز لوحی گلی تر از قوانین حمورابی<br> *<br> زیارت کردمت یک روز از نزدیک از نزدیک<br> <p>تو ای صحن و سرای آسمانی که در این قابی</p> <p>&nbsp;</p> اعظم سعادتمند Sun, 26 Jun 2016 17:37:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:209860 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/72542/این-فصل-را-بسیار-خواندم-عاشقانه-ست#Comments 3 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=72542 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=72542&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/72542/این-فصل-را-بسیار-خواندم-عاشقانه-ست <p>اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> هفتاد باب از هفت مصحف برنبشتم<br /> اين فصل را خواندم، ورق را درنبشتم<br /> از شش منادى، رازِ هفت اختر شنيدم<br /> اين رمز را از پنج دفتر برگزيدم<br /> اين بانگ را از پنج نوبت&rlm;زن گرفتم<br /> اين عطر را از باد در برزن گرفتم<br /> اين جاده را با ريگ صحرا پويه كردم<br /> اين ناله را با موج دريا مويه كردم<br /> اين نغمه را با جاشوان سند خواندم<br /> اين ورد را با جوكيان هند خواندم<br /> اين حرف را در سِحرِ بودا آزمودم<br /> اين ساحرى را با يهودا آزمودم<br /> از باغ اهل وجد، چيدم اين حكايت<br /> با راويان نجد، ديدم اين روايت<br /> اين چامه را چون گازران از بط شنيدم<br /> وين شعر را چون ماهيان از شط شنيدم<br /> شط اين نوا را در تب حيرت سروده است<br /> وين نغمه را در بستر هجرت سروده است<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> در آب و خاك و باد، در صلصال راندم<br /> چل سال راندم در طلب، چل سال راندم<br /> مانا كه در طوفان حريف نوح بودم<br /> زان پيشتر در آسمان با روح بودم<br /> در كتم صحراى عدم مركب دواندم<br /> منزل به منزل تا هبوط اشهب دواندم<br /> از پير مكتب زحم تأديب آزمودم<br /> ظلمات زندان سرانديب آزمودم<br /> عمرى به سوداى غمش بيگاه كردم<br /> وين كاروانگه را نشستنگاه كردم<br /> <br /> اى كاروانى را مسافر نام كرده<br /> ما را پرستوى مهاجر نام كرده<br /> دانى كه مرغان مهاجر نقشبندند<br /> در غربت ار آزاد اگر نى، در كمندند<br /> دانى كه مردان مسافر كم&rlm;شكيب&rlm;اند<br /> گر در زمين، گر آسمان، هر جا غريب&rlm;اند<br /> دانى غريبان را دماغ رنگ و بو نيست<br /> در سينه&rlm;هاى تنگشان ذوقى جز او نيست<br /> دانى كه در غربت سخنها عاشقانه است<br /> اين قصه را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> <br /> اين قصه را بر عرش اعلى روح خوانده است<br /> بر عرشه در طوفان دريا نوح خوانده است<br /> در شهر خاموشان خروش آمد كه برخيز<br /> بر نخبه انسان سروش آمد كه برخيز<br /> هان، در تباهى چند ذوق اين ديارت؟<br /> اى نوح! هجرت كن به نام كردگارت<br /> <br /> اى كاروانى را مسافر نام كرده!<br /> ما را پرستوى مهاجر نام كرده<br /> دانى كه در غربت سخنها عاشقانه است<br /> اين قصه را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> وين قصه را پيوسته با تكريم خواندند<br /> هم اين حكايت را بر ابراهيم خواندند<br /> كآواى هجرت را بلى گوى سفر شو<br /> حالى ز حران سوى كنعان رهسپر شو<br /> هم اين ندا در طبع سارا كارگر شد<br /> تا هاجر از سوداى انسش بارور شد<br /> خود اين نوا در جان سارا آذر انگيخت<br /> تا چون ذبيح از دامن هاجر درآويخت<br /> هم زين حكايت هاجر آهنگ سفر كرد<br /> وين راز را سربسته در عالم سمر كرد<br /> اى رازدان عالم بالا! خدا را<br /> رازى شنيدى سر به مهر و آشكارا؟<br /> اين است آن سرّى كه با عام اوفتاده است<br /> اين است آن طشتى كه از بام اوفتاده است<br /> اين است جولانى كه مرسوم طرب نيست<br /> اين است عرفانى كه موقوف طلب نيست<br /> اين سير ملّاحان نحوى بر قراضه است<br /> صرف افاضه است اين افاضه است اين افاضه است<br /> <br /> آنك برآمد هاجر، اسماعيل با او<br /> بر بوقبيس استاده جبرائيل با او<br /> پا بر بلند عرصه مشعر نهاده<br /> تمكين احكام ازل را سر نهاده<br /> بر اوج حيرت روح را پرواز داده<br /> آنگه خليل&rlm;اللَّه را آواز داده<br /> كاى پيشتاز! افتاده را واپس گذارند؟<br /> اى راعى! آخر گلّه را بى&rlm;كس گذارند؟<br /> زين سو به شهر و واحه راهى هست آيا؟<br /> ما را در اين وادى پناهى هست آيا؟<br /> <br /> هاجر فراز قلّه غمناك ايستاده<br /> بر صخره ابراهيم چالاك ايستاده<br /> كاى عورت! از من نيست فرمان مى&rlm;گذارم<br /> گردن به تيغ حكم پنهان مى&rlm;گذارم<br /> هاجر به پرسش كين غرامت بارى از اوست؟<br /> در پاسخ ابراهيم، كاى زن! آرى از اوست<br /> از اوست آرى، ما هم از اوييم ما هم<br /> من سر به فرمان مى&rlm;نهم، اكنون شما هم<br /> چندى به لطفم پاسبانى داد بر تو<br /> آرى مرا مالك شبانى داد بر تو<br /> حالى تو را در مرتع خود دوست دارد<br /> چندى مرا دور از تو لابد دوست دارد<br /> گيرم تهى&rlm;دستم - كه هستم - غلّه از اوست<br /> از او شكايت كى توانم؟ گلّه از اوست<br /> جاى تغافل نيست، ما پيغبرانيم<br /> هاجر به رخصت گفت: ما فرمانبرانيم<br /> آن&rlm;گه فرو شُد بت&rlm;شكن با بردبارى<br /> آن قامت بشكوه، گم شد در صحارى<br /> <br /> اى كاروانى را مسافر نام كرده!<br /> ما را پرستوى مهاجر نام كرده<br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> مر لوط را بر قوم خود قيّوم كردند<br /> او را به هجرت راهى سدّوم كردند<br /> از هفت شهرش هفت كس فرمان نبردند<br /> عمريش بارى يك&rlm;نفس فرمان نبردند<br /> در فسق، در افساد، در فحشا تنيدند<br /> تا رب انصرنى على القومش شنيدند<br /> آنگه ملايك دررسيدند آتشين&rlm;خو<br /> بر جملگى نفرين و بر لوط آفرين&rlm;گو<br /> كاى لوط! هجرت را بساز اينك كه گاه است<br /> تا صبحِ نزديك اختر شب عذرخواه است<br /> چون صبحِ صادق چهره از مشرق فرو زد،<br /> برق غرامت بيخ اين ظلمت بسوزد<br /> پس لوط از آن وادى كليم&rlm;آسا برآمد<br /> از محنت آن قوم جانفرسا برآمد<br /> <br /> هم قصه يعقوب از اين فصل بلند است<br /> در شهر عشق از قصه&rlm;هاى دلپسند است<br /> اى كاش ما را رخصت زير و بمى بود<br /> چون نى به شرح عشقبازيمان دمى بود<br /> اين نى عجب شيرين&rlm;زبانى ياد دارد<br /> تقرير اسرار نهانى ياد دارد<br /> مسكين به عيّارى چه درويش است با او<br /> در عين مهجورى عجب خويش است با او<br /> در غصه&rlm;هايش قصه پنهان بسى هست<br /> در دمدمه&rlm;ى او عطر دَم&rlm;هاى كسى هست<br /> زآن خم به عيّارى چشيدن مى&rlm;تواند<br /> چون ذوق مى دارد، كشيدن مى&rlm;تواند<br /> خود معرفت موقوف پيمانه است گويى<br /> وين خاكدان بيغوله ميخانه است گويى<br /> تقدير ميخانه است با مطرب تنيدن<br /> از ناى شكّر جستن و از دف شنيدن<br /> و آن ناى را دَم مى&rlm;دهد مطرب كه هستم<br /> وز شور خود بر دف زند سيلى كه مستم<br /> اى كاش ما را رخصت زير و بمى بود<br /> چون نى به شرح عشقبازى&rlm;مان دمى بود<br /> لاكن مرا استاد نايى دف تراشيد<br /> نى را نوازش كرد و من را دل خراشيد<br /> زآن زخمها رنگ فراموشى است با من<br /> در نغمه&rlm;ام جاويد و خاموشى است با من<br /> سهلست در غم دم فراموشى پذيرد<br /> در باد نسيان شعله خاموشى پذيرد<br /> <br /> حالى طراز نامه مطلوب است، بشنو<br /> افسانه پرواز يعقوب است، بشنو<br /> طالب به كنعان آمد و مطلوب را برد<br /> سوداى راحيل آمد و يعقوب را برد<br /> قهر محبان محض طنازى است گاهى<br /> در بى&rlm;سبب&rlm;سوزى سبب&rlm;سازى است گاهى<br /> مقصود ابريشم&rlm;فروش از كرم، پيله است<br /> هجرت جوان را مى&rlm;برد، راحيل حيله است<br /> <br /> افزون دويده روز در دامان جاده<br /> چون صخره شب را سر به دامان بر نهاده<br /> تا خود شبانگاهى نهانش در كشيدند<br /> چون ذره از اين خاكدانش بركشيدند<br /> ممهوره&rlm;هاى آسمان را بر گشودند<br /> اين قلعه ذات&rlm;الصور را در گشودند<br /> نامحرمان را پاسبانى برنهادند<br /> وز بام گردون نردبانى در نهادند<br /> بر آن ملايك در فرودى عاشقانه<br /> لولى&rlm;صفت گرم سرودى عاشقانه<br /> آنگه ندا كردندش از اعماق آفاق<br /> كاينك منم، من، رب ابراهيم و اسحاق<br /> آنك تويى يعقوب، فحل برگزيده<br /> خاص خلافت را ز كنعان بركشيده<br /> حالى به رحمت منتشر خواهم به رادى<br /> ذرّيه&rlm;ات را در زمين چون ريگ وادى<br /> هر جا كه باشى با تو باشم، شادمان باش<br /> خود من تورايم تو مرايى، كامران باش<br /> <br /> يعقوب در مستى از آن سامان برآمد<br /> در گرمگاه واحه بر لابان درآمد<br /> راحيل را از خيمه او آرزو كرد<br /> خود را به كيش آرزو تسليم او كرد<br /> مر چارده سالش به مزد و رايگانى<br /> آموختند آموزگارانش شبانى<br /> آنگه به شور نغمه پنهان قدم زد<br /> يعنى كه هجرت كرد و در كنعان علم زد<br /> <br /> اى نطق مرغان مهاجر فهم كرده!<br /> اسرار ابراهيم و هاجر فهم كرده<br /> خوانده طلسمات معانى سر به سر را<br /> دانسته راز روح و نوح و بوالبشر را<br /> احوال عالم را سراسر راز ديده<br /> هر ذره را سيلى&rlm;خور پرواز ديده<br /> در جمله هستى فهم كرده سرخوشان را<br /> در رقص و جولان ديده كوه و كهكشان را<br /> سنجيده جذب جذبه&rlm;هاى كوه&rlm;كش را<br /> پرواز نرم صخره&rlm;هاى مرغ&rlm;وش را<br /> برخوانده سرّ شور ابسال و سلامان<br /> در منطق&rlm;الطير غزلهاى سليمان<br /> درسى به&rlm;غير از دفتر فطرت نخوانده<br /> حرفى، مگر در لوحه هجرت، نرانده<br /> خود چيست هجرت؟ حركت دايم در عالم<br /> هستى است ابر بركت دايم در عالم<br /> اسرار رويش در بهاران است هجرت<br /> فهم سلوك برگ و باران است هجرت<br /> هر ذره&rlm;اى اينجا به سودا مى&rlm;خرامد<br /> هر قطره&rlm;اى غرق تمنّا مى&rlm;خرامد<br /> هر ساجدى ذوق جلال خويش دارد<br /> هر واجدى رو در كمال خويش دارد<br /> وادى به وادى مى&rlm;روند اين كاروانها<br /> تا شهر شادى مى&rlm;روند اين كاروانها<br /> آنان كه حيرت&rlm;نامه فطرت نوشتند<br /> اين رفتن پيوسته را هجرت نوشتند<br /> ليكن به نفس خود به فتواى تقابل<br /> مجبور و مختار است هجرت در تكامل<br /> مجبور را در نطفه امشاج راندت<br /> شصت قضا چون تير تا آماج راندت<br /> مختار را خود فهم كن از اين معانى<br /> هجرت كن از كنعان به مصر كامرانى<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> يوسف به كنعان بلا مستور بوده است<br /> فيروزه در بازار نيشابور بوده است<br /> جرم عقيق اندر يمن قيمت ندارد<br /> يعنى اويس اندر قرن قيمت ندارد<br /> آشفته بازارى كه در وى گوهرى نيست<br /> در وى نقود پُربها را مشترى نيست<br /> <br /> يوسف گرامى&rlm;گوهر افزون&rlm;بها بود<br /> كنعان تهى از مردم گوهرستا بود<br /> اول به لطف آيينه در پيشش نهادند<br /> آنگه به انكار بدانديشش نهادند<br /> گاهى كه از قدر خودش آگاه كردند<br /> او را به كام مردم بدخواه كردند<br /> خود مهر و ماه و يازده كوكب دميدند<br /> در پيشگاه حرمت و عزّش خميدند<br /> در سجده محراب ابرويش فتادند<br /> تعظيم را در پا چو گيسويش فتادند<br /> يوسف حكايت را بر اهل خويشتن برد<br /> از عيش خسرو قصه پيش كوهكن برد<br /> راحيل و يعقوبش به حيرت ايستادند<br /> با او برادرها به غيرت ايستادند<br /> در رشك او حيلت به حيلت در فزودند<br /> تا بى&rlm;پناه از حصن يعقوبش ربودند<br /> در پا چو هابيلش به زارى درفكندند<br /> در چاه كنعانش به خوارى درفكندند<br /> <br /> قعر زمين بود، آسمان شد، چاهِ يوسف<br /> در چاه چون عزلت&rlm;گزين شد ماهِ يوسف<br /> آن&rlm;كس كه دردش داد، درمانش فرستاد<br /> برگ تسلى&rlm;هاى پنهانش فرستاد<br /> گم كرد راهش را و دادش راهتوشه<br /> در زرع معنى دانه&rlm;اى را داد خوشه<br /> اخوان به وادى از بد خود در اسارت<br /> در چاه، يوسف گرم تحسين و بشارت<br /> زآن&rlm;سو ز &raquo;مديان&laquo; كاروانى خسته از راه<br /> رحل اقامت در فكنده تشنه بر چاه<br /> آويخته در كام چَه دلو هوى را<br /> تا خود چه كام و آرزو باشد قضا را<br /> يوسف به رنگ آب روشن در سبو ريخت<br /> در چاهش او جا داد و در دلوش هم او ريخت<br /> فعل و عمل خود در يد آن كهنه&rlm;كار است<br /> اين انتخاب زشت و زيبا اختيار است<br /> پس آن عطشناكان به دلوش دركشيدند<br /> از چَه به ذوق دلو آبش بر كشيدند<br /> يوسف به سير عرصه دلخواه وادى<br /> چون ماه نخشب سركشيد از چاه وادى<br /> جلعاديان را حسن يوسف بر دوانيد<br /> لختى رمانيد از وى و واپس كشانيد<br /> گفتند شايد ماهى چاه است يوسف<br /> وآويخته در ريسمان ماه است يوسف<br /> خود ماه را پيوسته جا بر آسمان است<br /> اين فتنه، ماه آسمان در ريسمان است<br /> با رشته ماه آسمان را نسبتى نيست<br /> خود آسمان و ريسمان را نسبتى نيست<br /> <br /> در آسمان و ريسمان آن تشنه&rlm;كامان<br /> تا در رسيدند آن ظلومان از بيابان<br /> كاينك غلام حلقه در گوش است ما را<br /> كز غيبت او جوشش از دوش است ما را<br /> با بخت خويش از نوش خوارى مى&rlm;ستيزد<br /> هر چند گه از نابكارى مى&rlm;گريزد<br /> ما در تكاپويش به زحمت مى&rlm;خروشيم<br /> اينك گرش كس مى&rlm;ستاند، مى&rlm;فروشيم<br /> <br /> يوسف به انكار حسودان ايستاده<br /> مهر سكوت از دُرج شكّر برگشاده<br /> كاينان مرا در نسبت اخوان&rlm;اند، اخوان<br /> فرزند &raquo;شكيم&laquo;اند و كنعان&rlm;اند، كنعان<br /> آنان به حاشا كاين برادر نيست، بَرده است<br /> بفروختندش، اين زيانكارى كه كرده است؟<br /> جلعاديان آن ماه&rlm;وش را برگرفتند<br /> محمل فروبستند و ره از سر گرفتند<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> موسى چنين خواندم كه در مصر محن زاد<br /> چون غنچه در پاييز خونريز چمن زاد<br /> از گلبنش ناچيده، در آبش فكندند<br /> بر زورق قسمت به غرقابش فكندند<br /> در صحبت موجش به درياها سپردند<br /> او را به كشتيبان ناپيدا سپردند<br /> در لجّه بر نى سنبلش را تاب دادند<br /> خوبان عجب دسته&rlm;گلى بر آب دادند<br /> <br /> مى&rlm;رفت و بر نى لطمه غرقاب مى&rlm;خورد<br /> از موج بازيگوش دريا تاب مى&rlm;خورد<br /> مى&rlm;رفت و با او جامه دل خرق مى&rlm;شد<br /> مى&rlm;رفت و با او آرزوها غرق مى&rlm;شد<br /> بر نيل از نى رسته جايى نيزه&rlm;اى چند<br /> در گِردَش از فرعونيان دوشيزه&rlm;اى چند<br /> ديدند تابوتى سبك در دام دريا<br /> چون كشتى بى&rlm;ناخدا در كام دريا<br /> از لجّه&rlm;اش حالى به زحمت در كشيدند<br /> چون يونسش از كام دريا بركشيدند<br /> جستند و از رأفت فشردندش به سينه<br /> بى&rlm;نوح بر جودى فرود آمد سفينه<br /> <br /> موسى به ذوق جذبه پنهان كشش يافت<br /> بر سفره فرعونيان از او خورش يافت<br /> آن غنچه كز بيگاه زادن در محن شد،<br /> باليد و چون سرو سهى زيب چمن شد<br /> شاخى كه از بيگاه روييدن بلا داشت،<br /> از لطف سر بر طارم اعلى برافراشت<br /> برق عنايتهاى پنهانى عيان شد<br /> چشم و چراغ حلقه فرعونيان شد<br /> تا در دماغش بوى هجرت حيرت انگيخت<br /> سوداى پنهان در مزاجش غيرت انگيخت<br /> روييد در جان نژندش بيخ شادى<br /> بيرون كشيد از مصر آبادش به وادى<br /> <br /> اى بستر بى&rlm;تابى انديشه، صحرا!<br /> اى عرصه مردان عاشق&rlm;پيشه، صحرا!<br /> اى پهنه دريادلى در خشكسالى<br /> اى جلوه انديشه را روح مثالى<br /> اى قالب اوهام و تمثيل معانى<br /> اى خيمه&rlm;گاه لعبتان آسمانى<br /> اى نقشبند اين مصيبت&rlm;نامه، صحرا!<br /> اى جلوه&rlm;گاه حيرت و هنگامه، صحرا!<br /> اى در تو صد داوود و يحيى روح در اوج<br /> اى با تو صد موسى و عيسى نوح بر موج<br /> از هفت گنج دولت ماكان اول<br /> در هفت&rlm;خوان هجرت ما خوان اول<br /> اى تا ابد يعقوب و يحيى خرقه&rlm;پوشت<br /> آنك رسيد از مصرِ معنى جرعه&rlm;نوشت<br /> آنك رسيد از گرد ميدان شهسوارت<br /> اى سرمه در چشم سبك&rlm;تازان غبارت<br /> اى وجد! مفتونت رسيد از ره، برآشوب<br /> اى نجد! مجنونت رسيد از ره، برآشوب<br /> اين حسرتى را ذوق پنهان مى&rlm;دواند<br /> اين هجرتى را سوز هجران مى&rlm;دواند<br /> موساست اين، از مصر حسرت مى&rlm;گريزد<br /> از محنت هجران به هجرت مى&rlm;گريزد<br /> او را به چشم مردمى مهمان خود كن<br /> سيراب جام چشمه حيوان خود كن<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> موسى به ارض قدسى &raquo;مديان&laquo; درآمد<br /> خضر عاقبت بر چشمه حيوان درآمد<br /> زخم سفر را مرهمى درخورد جسته<br /> رنج عطش را گنج آبشخورد جسته<br /> از تشنه&rlm;كامى&rlm;هاى وادى رانده خرّم<br /> چون كاروان حاجيان بر چاه زمزم<br /> جان برده از خون&rlm;ريزى تيغ ملامت<br /> بر چاه مديان رانده از مصر غرامت<br /> ره جسته از خوف بيابان در پناهى<br /> بر چاهسار واحه از نخل و گياهى<br /> زرع و نخيلى در رهش بر چاه رسته<br /> چون بيخ ايمان از دل آگاه رسته<br /> در سايه او اشتران و ساروانان<br /> و آن&rlm;سوى&rlm;تر دوشيزه&rlm;اى چند از شبانان<br /> همچون شقايقهاى در صحرا نشسته<br /> چون آفتاب روز ابرى روى بسته<br /> در تنگناى عرض فرصت ايستاده<br /> بر آسياب چَه به نوبت ايستاده<br /> موسى در آمد بر سر چَه تشنه&rlm;آسا<br /> وز تشنگى بر آب&rlm;گيران دشنه&rlm;آسا<br /> نوشيد و نوشاند آن زنان محتشم را<br /> سيراب كرد از مردى آن خيل و حشم را<br /> و ايشان دعاى خير آن بيگانه خواندند<br /> گفتند تحسينى و معصومانه راندند<br /> <br /> موسى بدان بيغوله غمناك دل بست<br /> ملّاح مصر آرزو، بر خاك دل بست<br /> پيوست با خيل و نخيل و ساروانان<br /> شهزاده فرعونيان گشت از شبانان<br /> از خرمن &raquo;يترون&laquo; كاهن خوشه مى&rlm;برد<br /> تيمار هجرت را از او رهتوشه مى&rlm;برد<br /> بى&rlm;باغبان اين كشته را آفات و عيب است<br /> پير شبان وادى ايمن &raquo;شعيب&laquo; است<br /> <br /> شب بود و شب&rlm;بو بود و شب قول و غزل بود<br /> موسى به آيين شبانان در جبل بود<br /> آنان كه &raquo;صهبا&laquo; را ز مينا مى&rlm;شناسند،<br /> &raquo;حوريب&laquo; را بر طور سينا مى&rlm;شناسند<br /> &raquo;حوريب&laquo; بر دامان سينا جايگاهى است<br /> نى نى، غلط شد، جايگاهى نيست، راهى است<br /> راه عروج سرخوشان تا بى&rlm;نشان است<br /> راه فرود مهوشان از كهكشان است<br /> راهى است زاو حيران دل آگاه مانده<br /> راهى است موسى اندر او گمراه مانده<br /> بر قله&rlm;هاى آتشين راهى است &raquo;حوريب&laquo;<br /> دلدوز گفتم، دلنشين راهى است &raquo;حوريب&laquo;<br /> شب بود و شب، بوى صبا، بوى خدا بود<br /> موسى به بويى با صبا در صخره&rlm;ها بود<br /> گم كرده دامان از گريبان در سياهى<br /> ناگه پريشان ماند و حيران در سياهى<br /> پوشيد لَختى ديده و بگشاد لختى<br /> از نور و نيران چون توان ديدن درختى؟<br /> موسى ز وحشت سر نهاد و ديده پوشيد<br /> وآن كوهساران ناگهانى برخروشيد<br /> كاينك منم من، &raquo;اَهيَه&laquo; هستم آن&rlm;كه هستم<br /> پس فاعبدونى گفت، يعنى مى&rlm;پرستم<br /> آن&rlm;گه به تعليم رسالت رتبتش داد<br /> يعنى پس از بيگانگيها قربتش داد<br /> <br /> گل كرد پنهان بيخ شادى بار ديگر<br /> موسى به مصر آمد ز وادى بار ديگر<br /> موسى به مصر آمد، صلاى زندگى داد<br /> اسباط را در بندگى تابندگى داد<br /> بر طبع ديوان ازل فالى عيان زد<br /> آتش شد و و در خرمن فرعونيان زد<br /> درماندگان را وعده لطف نهان داد<br /> آن قومِ در ره مانده را توش&rlm;وتوان داد<br /> تا نغمه هستى به غربت ساز كردند<br /> وآن هجرت مردانه را آغاز كردند<br /> در بستر ره نيل رهجويان روان بود<br /> موسى چو رايت پيشتاز كاروان بود<br /> مى&rlm;رفت و با او شوكت صد روح بر اوج<br /> مى&rlm;رفت و با او هيبت صد نوح بر موج<br /> مى&rlm;رفت و با او تيرگيها خرق مى&rlm;شد<br /> مى&rlm;رفت و با او ظلم و حرمان غرق مى&rlm;شد<br /> مى&rlm;رفت و حكم فتنه را مطلوب مى&rlm;خواست<br /> مى&rlm;رفت و از فرعونيان آشوب مى&rlm;خواست<br /> مى&rlm;رفت و آن قوم شقى شمشير بسته<br /> خنجر به كين حنجر تقدير بسته<br /> مى&rlm;رفت و آن زورآوران از پى شتابان<br /> تا نيل خونين برگشايند از بيابان<br /> موسى و قوم از آرزو تا نيل راندند<br /> وآن&rlm;گه به عجز خاكيان بر آب ماندند<br /> بيرون ز حكم رفته كس گردن نيارست<br /> بر آب جز ماهى گذركردن نيارست<br /> <br /> بر نيل، ماهى&rlm;وش به ساحل پشت كرده<br /> موسى در آمد آن عصا در مشت كرده<br /> بگشاد آن بازوى رحمانى به مستى<br /> عالم ز سهم آن بلندى يافت پستى<br /> بر سنگ زد عقد كياست را كه بگشا<br /> بر نيل زد چوب سياست را كه بگشا<br /> بحر مشيت موج زد تقدير بشكست<br /> وآن سد نيل از نعره تكبير بشكست<br /> موسى و قوم از سرخوشى در آب راندند<br /> فرعونيان از بيخودى بر آب ماندند<br /> لختى تماشا را به حيرت مانده بر جا<br /> آنگه ز غيرت رانده چون موسى به دريا<br /> آن موجها ناگه ز يكديگر بريدند<br /> در عرصه آن راه رحمانى دويدند<br /> موسى و قوم از نيل سرخوش برگذشته<br /> و آب از سر آن نابكاران درگذشته<br /> در فصح هجرت يوم حق يوم رهايى<br /> آغاز شد با موسى اين كوچ خدايى<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> هفتاد باب از هفت مصحف بر نبشتم<br /> اين فصل را خواندم ورق را در نبشتم<br /> از هر گياهى سرو بستان بركشيده است<br /> و ز دفتر ما اين ورقها برگزيده است<br /> از فصلها نيكوترين فصلى بهار است<br /> اين نوبهار چار فصل روزگار است<br /> <br /> افسانه كردند آنچه را افسانه كردند<br /> تا كعبه را هم در زمين بت&rlm;خانه كردند<br /> در محضر هستى عدم را بركشيدند<br /> ارباب تردستى &raquo;صنم&laquo; را بركشيدند<br /> بيخ درخت كفر را در گِل نشاندند<br /> لات و هبل را بر سرير دل نشاندند<br /> پاى تغافل بر سر پيمان نهادند<br /> اصنام را در معبد يزدان نهادند<br /> در شرك گم شد قبله&rlm;گاه بت&rlm;شكن&rlm;ها<br /> چون دير كاهن از صنم&rlm;ها و وثن&rlm;ها<br /> <br /> مى&rlm;رفت كز نسيان بخشكد شاخ امّيد<br /> مى&rlm;رفت كز كفران، برآيد بيخ توحيد<br /> مى&rlm;رفت كآواز خدا خاموش گردد<br /> ميراث ابراهيميان فرموش گردد<br /> مى&rlm;رفت تا در تيه سرگردان بمانيم<br /> مى&rlm;رفت تا جاويد در حرمان بمانيم<br /> مى&rlm;رفت تا لوط از اجابت مانده گردد<br /> موسى به تيه آرزوها رانده گردد<br /> مى&rlm;رفت تا يحيى به كوه و بيشه سازد<br /> مى&rlm;رفت تا عيسى خموشى پيشه سازد<br /> مى&rlm;رفت تا نوح بنى فرموش گردد<br /> مى&rlm;رفت تا بانگ خدا خاموش گردد<br /> <br /> در گرمگاه نيستى، در سوك توحيد<br /> عطر محمد در دماغ مكه پيچيد<br /> عطر محمد عطر باغ انبيا بود<br /> عطر محمد عطر خون، عطر خدا بود<br /> بوى خداى نوح و آدم، بوى توحيد<br /> بوى خدا در كوچه&rlm;هاى مكه پيچيد<br /> آن بوى را برزن به برزن برتنيدند<br /> و ز باد برزن عطرگيران درشنيدند<br /> با او فراهم آمدند آن باده&rlm;نوشان<br /> در غربت مسكين آن بيهوده&rlm;كوشان<br /> از جامهاى نغز معنى مست گشتند<br /> در نيستى از جام هستى مست گشتند<br /> بر شد ز شور و مستى آن طرفه ساغر<br /> از شهر بتها نعره اللَّه&rlm;اكبر<br /> <br /> برخاستند از قوّت آن گفته از جاى<br /> آن زورمندان ظلوم خفته از جاى<br /> خواندند از تكبير و وحيش بيم ديگر<br /> ديدند در ديدارش ابراهيم ديگر<br /> گفتند اينك از تبار پارسايان<br /> خصم دگر، خصم هبل، خصم خدايان<br /> سهل است اگر كيشى دگر بنياد سازد<br /> بنياد كيش كهنه را برباد سازد<br /> تا چند از او چون باده اندر خُم بجوشيم<br /> وقت است اگر در طرد و آزارش بكوشيم<br /> <br /> بستند ميثاق آن ظلومان بار ديگر<br /> روييد در صحراى معنى خار ديگر<br /> بر راه باليد از همه سوى و گران شد<br /> و اول بلاى نازكان كاروان شد<br /> و آن نازك&rlm;انديشان رهزن بر گذرگه<br /> چون سنگ در معبر، چو خار فتنه در ره<br /> از كين احمد دشنه&rlm;ها را زهر دادند<br /> آن&rlm;گه ندا در واحه&rlm;ها و شهر دادند<br /> كآنك غلامانى كه دل با او نهادند<br /> خود دين و دفتر را بدان جادو نهادند<br /> در طبعشان جز ريمنى هرگز مبادا<br /> از زخم ماشان ايمنى هرگز مبادا<br /> <br /> آشفت خواب ناز شمشير از غلامان<br /> پر شد ركاب كند و زنجير از غلامان<br /> در چارميخ فتنه از فرط جراحت<br /> پژمرده شد شاخ فراغت، مرد راحت<br /> چون در بهاران كوه و دشت از رازيانه<br /> پر شد فضا از بوى زخم و تازيانه<br /> پرمايه شد از زخم آن ميثاق، بيداد<br /> رونق گرفت از تخته و شلاق، بيداد<br /> ز ابن هشام و شبيه و آل اميّه<br /> ياسر فروافتاد و در خون شد سميّه<br /> خون ريخت ز آغاز محبت عشق از ايشان<br /> و آخر ز حرمان جمع ايشان شد پريشان<br /> <br /> فرسود جان عاشقان از غصه فرسود<br /> تا سيّد ايشان را به ترك مكه فرمود<br /> فرمان هجرت داد و آن پاكان شنيدند<br /> همچون پرستوهاى عاشق پَركشيدند<br /> چون آهوان بر ريگ صحرا پا نهادند<br /> و آن آفتاب خسته را بر جا نهادند<br /> <br /> سيّد مضيق مكه را ميدان لا ديد<br /> داد ولا داد و بلا ديد و بلا ديد<br /> بس خارها كز فتنه در راهش نشاندند<br /> بسيار خاكستر كه بر رويش فشاندند<br /> بر قامتش سنگ مصيبت آزمودند<br /> اين&rlm;گونه او را در محبّت آزمودند<br /> سيّد همان حرف نخستين دَرج مى&rlm;كرد<br /> عمرى به اميد عنايت خرج مى&rlm;كرد<br /> تا در كمين كعبه روزى آن جهولان<br /> آن هرزه&rlm;لايان، نابكاران، بوالفضولان<br /> دستى بر آيين رذالت برفشاندند<br /> با دست بوجهل آن ولى را در كشاندند<br /> آن عقل عالم را چو خود ديوانه خواندند<br /> راندند از بيهوده&rlm;گويى، آنچه راندند<br /> آن&rlm;گه حجاب مردمى از رخ نهادند<br /> دست تعدّى بر ولىّ حق گشادند<br /> ايشان در اين هنگامه، كز پى خاست گردى<br /> اسبى، سوارى، شيرگيرى، شيرمردى<br /> بانگ از جماعت خاست كاكنون حمزه آمد<br /> شاهين كوه و شير هامون، حمزه آمد<br /> <br /> آن مرد مردانه فرود آمد چو كوهى<br /> و ز سهم او در جان نامردم شكوهى<br /> در دست كرده آن كمان ايزدى را<br /> كاينك بدى بين، كاين جزا آمد بدى را<br /> پس آن كمان را بر سر بوجهل بشكست<br /> لختى فراتر رفت و در معشوق پيوست<br /> <br /> سيد، سلام ايزدى بر جان او باد<br /> بر پيروان و عترت و ياران او باد<br /> ديد آن ولايت تنگنايى دردناك است<br /> آزاده مردم را بيابان هلاك است<br /> وامانده خود در كار اذن هجرت خويش<br /> واماندگان را اذن هجرت داد در پيش<br /> آن&rlm;گه سروش آمد كه، برخيز اى محمد!<br /> اى خوب، اى پاك، اى دلاويز، اى محمد!<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> دردانه&rlm;اى در طبع هر سودايى&rlm;اى هست<br /> هر كور را در كار خود بينايى&rlm;اى هست<br /> كيل سماع راست را مستى نوشتند<br /> معيار دور باده را هستى نوشتند<br /> پيران ما در نفى طاقت مى&rlm;سرودند<br /> ناكشته را با داس طاعت مى&rlm;درودند<br /> پيران ما از چيستى حرفى نراندند<br /> در گوش ما جز نيستى حرفى نخواندند<br /> ما را ز رشك كيش و ملّت منع كردند<br /> پيران ما، ما را ز علّت منع كردند<br /> ز ايشان به غير از عاشقى&rlm;مان ملّتى نيست<br /> جز عاشقى مر عاشقى را علّتى نيست<br /> ما را به غير از اهل ما چون مى&rlm;شناسد<br /> آن&rlm;كس كه ليلى ديده مجنون مى&rlm;شناسد<br /> جويند اگر آشفته را در نجد جويند<br /> گويند اگر ناگفته را در وجد گويند<br /> در وجد اين ناگفته را بى&rlm;كاست گفتم<br /> اى ديرباور! هر چه گفتم، راست گفتم<br /> گفتم اگر در خرمنى گيرد اگر نه<br /> گفتم اگر طبع تو بپذيرد اگر نه<br /> از من چه آيد مر تو را جز دلق&rlm;بخشى؟<br /> من لقمه&rlm;بخشى مى&rlm;كنم نى حلق&rlm;بخشى<br /> بر جاده&rlm;هاى هجرتت زين پيش بردم<br /> تا قله&rlm;هاى حيرتت با خويش بردم<br /> اى همسفر! صد نكته دلكش گرفتى<br /> گيرم كه دست از دور بر آتش گرفتى<br /> ليكن كجا ناباروان عبرت پذيرند<br /> تا چون سمندر خيره در آتش نميرند<br /> صدق و حيا مقبول طبع صافى افتد<br /> رمز و اشارت عاقلان را كافى افتد<br /> حرف صفا البته با غَش در نگيرد<br /> با چون تويى، دانم جز آتش درنگيرد<br /> ور نه مرا زان مايه حرفى چند باقى است<br /> وصف شكر راندم، و ليكن قند باقى است<br /> قند است آن هجرت كه حيدروار باشد<br /> آن باقى اندك بود و اين بسيار باشد<br /> سير حسن در وادى هجرت چه دانند؟<br /> آنان كه از افسانه جز حيرت نخوانند<br /> از مكه تا &raquo;تف&laquo; از حسينش حيرتى نيست<br /> هركس كه خون&rlm;آلودِ زخمِ هجرتى نيست<br /> وين اوليا را سربه&rlm;سر تا ميرِ موعود<br /> آيا چه داند آن&rlm;كه جز افسانه نشنود؟<br /> حالى تو اى افسانه&rlm;پرداز عيان&rlm;بين<br /> چشم نهان بگشا و در اسرار جان بين<br /> ور اين ميسر نيستت، اى مرده&rlm;باور!<br /> همچون سمندر رخت خود در آتش آور<br /> <br /> هنگامه ميعاد خونينى دوباره است<br /> باور كن، اينك رجعت سرخ ستاره است<br /> بردند گويى مژده عود فلق را<br /> بر بام گردون رايت سرخ شفق را<br /> بوم سياه شب&rlm;سُرا را پر بريدند<br /> شب را به تيغ فجر خونين سر بريدند<br /> در جان عالم جوشش خون حسينى است<br /> اينك قيام قائم مهدى، خمينى است<br /> <br /> اى قاصد خونين مرغان مهاجر!<br /> فرزند صدق مصطفى، فرزند هاجر!<br /> اى وارث خون حسين و خون يحيا!<br /> ميراث&rlm;دار مرتضى، دلبند زهرا!<br /> اى مرج عذرا را تو وارث! نوبت توست<br /> اى آل طه را تو وارث! نوبت توست<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> شبگير غم بود و شبيخون بلا بود<br /> هر روز عاشورا و هر جا كربلا بود<br /> قابيليان بر قامت شب مى&rlm;تنيدند<br /> هابيليان بوى قيامت مى&rlm;شنيدند<br /> جان از سكوت سرد شب دلگير مى&rlm;شد<br /> دل در ركاب آرزوها پير مى&rlm;شد<br /> امّيدها در دام حرمان درد مى&rlm;شد<br /> بازار گرم عاشقى&rlm;ها سرد مى&rlm;شد<br /> ديگر شده عشق از نزارى در هوسها<br /> خو كرده مرغان صحارى با قفسها<br /> شب&rlm;زادها را هرگز از شادى خبر نه<br /> طفل قفس را هرگز از وادى خبر نه<br /> از جست&rlm;وجوها رنگ خواهش برده بودند<br /> پنداشتى خود آرزوها مرده بودند<br /> ديدم شبان خفته را، تبدار ديدم<br /> بر خفته شب شبروى بيدار ديدم<br /> مردى صفاى صحبت آيينه ديده،<br /> از روزن شب شوكت ديرينه ديده<br /> مردى حوادث پايمال همّت او<br /> عالم ثناگوى جلال همّت او<br /> مردى به مردى ديو را در بند كرده<br /> با سرخوشان آسمان پيوند كرده<br /> مردى نهان با روح هم&rlm;پيمان نشسته<br /> مردى به رنگ نوح در طوفان نشسته<br /> مردى شكوه شوكت عيسى شنيده<br /> موسى&rlm;صفت بر سينه سينا تنيده<br /> مردى ز ننگ آسوده، عزّ و نام ديده<br /> مردى شكوه و عزّت اسلام ديده<br /> مردى به مردى دشنه بر بيداد بسته<br /> در خامشى قدقامت فرياد بسته<br /> مردى تذرو كشته را پرواز داده<br /> اسلام را در خامشى آواز داده<br /> كاى عالمى آشفته، چند آشفتن تو؟<br /> گيتى فسرد از فتنه، تا كى خفتن تو؟<br /> ابر و نباريدن، چه رنگ است اين چه رنگ است؟<br /> تيغ و نبريدن، چه ننگ است اين چه ننگ است؟<br /> ياد شهيدانى كه در بدر آرميدند<br /> نامردم آزردند و مردى آفريدند<br /> ياد عزيزانى كه بر خندق گذشتند<br /> سنگين بساط ناروايى درنبشتند<br /> ياد احد، ياد بزرگيها كه كرديم<br /> آن پهلوانيها، سترگيها كه كرديم<br /> شبگير ما در روز خيبر ياد بادا<br /> قهر خدا در خشم حيدر ياد بادا<br /> كو آن بلندآوازگيها، چيرگيها<br /> استيزه چون شمس و قمر با تيرگيها<br /> كو آن اباذرهاى آشوبى خدايى؟<br /> پيغمبران زهد و آزادى، رهايى؟<br /> عمارها كو، زيدها مقدادها كو؟<br /> آن دادگرها در شب بيدادها كو؟<br /> كو ميثم، آن خرمافروش نخل طاها؟<br /> كو اَشتر آن دست على در روز هيجا؟<br /> اينك كه آيا ضامن اين دين و دَين است؟<br /> آيا كدامين دست نصرت با حسين است؟<br /> اى حزب روحانيت، اى حزب خدايى!<br /> تا كى خموشى، مردگى محنت&rlm;فزايى؟<br /> ناموسها مردند و مرديها فسردند<br /> بردند ديوان خاتم و افسانه بردند<br /> مردم به كام دشمن خونريز ماندند<br /> در اضطراب شام محنت&rlm;خيز ماندند<br /> از بى&rlm;كسى آزادگان را مهترى نه<br /> زنجيرها سنگين شد و زورآورى نه<br /> وقت است اگر همّت بسوزد ميغها را<br /> عريان كند در دست مردان تيغها را<br /> وقت است اگر بر ماديانها زين ببنديم<br /> از سرخى خون بر زمين آذين ببنديم<br /> <br /> فيض ازل بر گفتِ رهبر دل&rlm;گماريد<br /> خون شد به رنگ ابر و در فيضيّه باريد<br /> مردان روحانى به ميدان پا نهادند<br /> آنك جواب عشق را مردانه دادند<br /> جانانه در ميدان دل پيكار كردند<br /> طاغوت را از خوابِ خوش بيدار كردند<br /> طاغوت را اين زخم جانفرسا برانگيخت<br /> تا حكم خونين راند و نامردانه خون ريخت<br /> از سيل خونها بر زمين تكبير روييد<br /> هر قطره&rlm;اى بذرى شد و شمشير روييد<br /> <br /> گفتند از اين هنگامه&rlm;هامان پند بايست<br /> آن شير شمشيرآفرين در بند بايست<br /> پس نازك&rlm;انديشانشان تدبير كردند<br /> شير خدا را خسته در زنجير كردند<br /> <br /> شوريد از اين هنگامه گيتى بار ديگر<br /> اى شور عاشوراى ما تكرار ديگر<br /> آخر بهاى زندگانى چند باشد؟<br /> ننگ است اگر ما زنده، او در بند باشد<br /> هيهات بر ما از كساد قيمت او<br /> اى جان صد چون ما فداى همّت او<br /> او كيست ما را گر حيات و زندگى نيست<br /> بى او حيات و زندگى جز بندگى نيست<br /> بى نور آيا اخترى تابنده ديدى؟<br /> يا بى&rlm;حيات آيا كسى را زنده ديدى؟<br /> <br /> جوشيد خلق از چارسوى ملك ايمان<br /> خه، آفرينا، حبّذا وقت كريمان<br /> از ملك شيراز و رى و دشت ورامين<br /> در ابر خونين تيزپَر شد مرغ آمين<br /> از خاك مشهد شهد رحمت انگبين شد<br /> از قم، &raquo;فقم&laquo; در گوش عالم در طنين شد<br /> بر باد نسيان نبيه بيداد دادند<br /> مردانِ مرد اين&rlm;سان صلاى داد دادند<br /> دژخيم طاغوت از حوادث سنگ خورده<br /> زخم حقارت ديده، داغ ننگ خورده<br /> از كند و زندان و ستم طرفى نبسته<br /> زين بازى طفلانه پيشانى شكسته<br /> برداشت زنجير از امام پاكبازان<br /> قهرآوران، خصم&rlm;افكنان، دشمن&rlm;گدازان<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> پير خرابات خدا دير مغان را<br /> بگشاد سرخوش مژدگانى سرخوشان را<br /> ياران! سماع راست را آيين ببنديد<br /> ميخانه را با شمع و گل آذين ببنديد<br /> تا كى خمار، اى خستگان! تا كى خموشى؟<br /> امشب دماغى تَر كنيد از باده&rlm;نوشى<br /> جان را كمر ببنديد و با جانان بخوانيد<br /> اى مطربان شنگ خوش&rlm;الحان! بخوانيد:<br /> كاى از اسيران كمندت خسته&rlm;تر ما<br /> از زمره زنجيريانت بسته&rlm;تر ما<br /> در جلوه&rlm;گاه عرض استغنا و حاجت<br /> بگسسته&rlm;تر ما از تو و پيوسته&rlm;تر ما<br /> با زخم صيدانداز چشم دلشكارت<br /> از جعد زلف سركشت بشكسته&rlm;تر ما<br /> اى با خيالت از رهايان ما رهاتر<br /> از هر دو عالم در كمندت رسته تر ما<br /> تا چند استغنا و هجران تو... تا چند<br /> دلبسته تر ما با تو و بگسسته&rlm;تر ما<br /> ياد آر از زنجيريان جعد مويت<br /> اى از اسيران كمندت خسته&rlm;تر ما<br /> هر چند مستى&rlm;ها فزون شد، غصه پژمرد<br /> آن شب غم از رشك حريفان خون دل خورد<br /> آن عقلِ كامل حلقه را رنگ جنون داد<br /> بيگانه را انس حريفان جام خون داد<br /> ديدند با طوفان هستى برنيايند<br /> با آن خماريها به مستى برنيايند<br /> از خشم يكسر گشته چون تَنَدر خروشان<br /> گفتند: هان! اين باده دور از باده&rlm;نوشان<br /> پس سوك بنيان&rlm;سوز خود را عيد كردند<br /> آن قائد فرزانه را تبعيد كردند<br /> <br /> اى چاره&rlm;فرماى جهان، اى از جهان بيش!<br /> اى دين خنجرخورده، اسلام، اى بهين كيش!<br /> اى زخم اعصار و قرون بر پيكر تو<br /> پيوسته زنجير حوادث لنگر تو<br /> آيا بشر را طرفه پيرى زاده چون تو؟<br /> آيا جهان را دستگيرى زاده چون تو؟<br /> آيا در عالم جز تو كيش دلپذيرى است؟<br /> آيا تو را در شفقت و رحمت نظيرى است؟<br /> آيا مخالف پرتوان&rlm;تر ديده از تو؟<br /> آيا منافق مهربان&rlm;تر ديده از تو؟<br /> اين مايه طرد و ترك تو، فرياد از انسان<br /> واى از ظلومتى و جهولى، داد از انسان<br /> در حضرتت زين غم فسرديم از خجالت<br /> اى كيش خنجر خورده! مرديم از خجالت<br /> زين&rlm;مايه تقصير و عنا شرمنده مانديم<br /> خصمان ما كردند و ما شرمنده مانديم<br /> شرمنده از قرآن و دين و دفتر خود<br /> شرمنده از حلم و شكيب رهبر خود<br /> آيا كدامين ژاژ را بر او نخواندند؟<br /> آيا كدامين زخم را بر او نراندند؟<br /> زآن نابكاريها كه قم را سوخت يكسر<br /> فيضيه&rlm;ها از سوز او افروخت يكسر<br /> زآن حصرهاى بى&rlm;دريغ رهبر ما<br /> و آزردن مردان فحل ديگر ما<br /> از ترك آيين و ادب در روى رهبر<br /> وآن رهزنى&rlm;ها در حريم كوى رهبر<br /> از آن&rlm;همه جور جفا و غدر و تقصير<br /> از محبس تنگ امام و زجر و زنجير<br /> از رنج تبعيد و جفاى ترك و رومى<br /> وآن فتنه&rlm;هاى پارسى، آن مايه شومى<br /> از بدسرى&rlm;هاى عرب در ملك بغداد<br /> و آن جيره&rlm;خواران نجف، آن مايه بيداد<br /> شرمنده&rlm;ايم، اى روح قرآن! تا قيامت<br /> شرمنده&rlm;ايم از روى اسلام، از امامت<br /> شرمنده&rlm;ايم از كربلاهاى حسينى<br /> مديون الطاف حسينيم از خمينى<br /> اين پير رهبر با اسيران در بلا بود<br /> با ما حسين&rlm;آسا به دشت كربلا بود<br /> گو اين&rlm;كه از وى مدتى مهجور مانديم<br /> لاكن به معنى كى ز مهرش دور مانديم؟<br /> ما را سزاوار مروت سرورى كرد<br /> با ما به هرجا بود و ما را رهبرى كرد<br /> با ما نمود از رفق و رحمت وز مدارا<br /> رمز امامت را در عالم آشكارا<br /> وآن نايبانش حق&rlm;گزارانند ما را<br /> بر كِشتِ جان تشنه بارانند ما را<br /> الطافشان تا حشر در گفتن نيايد<br /> در باقى آويزم كه شكر از من نيايد<br /> <br /> غولان عزاى كفر و كين را عيد كردند<br /> اسلام را از ملك خود تبعيد كردند<br /> راندند از كوى محبت آشنا را<br /> خاموش كردند از نواى ناى وفا را<br /> رندان شب كاشانه را بى&rlm;نور كردند<br /> آن باده را از باده&rlm;نوشان دور كردند<br /> <br /> لبريز شد جام ضلالت بار ديگر<br /> پژمرد ايمان و اصالت بار ديگر<br /> صدق و امانت مرد و اغوا شعله&rlm;ور شد<br /> سالوس در ايوان تقوى جلوه&rlm;گر شد<br /> تزوير و حيلت جلوه ايمان گرفتند<br /> ماران سرماديده، از نو جان گرفتند<br /> زاغان سپاه كين به باغ دين كشيدند<br /> از عندليبان خوش&rlm;آوا كين كشيدند<br /> در گلشن ايمان حق كفران نشاندند<br /> تيغ و تبر بر ريشه ايمان نشاندند<br /> از باغ گل سر و صنوبر را شكستند<br /> شاخ درختان تناور را شكستند<br /> از خون صاحب&rlm;همتان جيحون گشادند<br /> از چشمه&rlm;هاى چشم مردم خون گشادند<br /> تا دين و دفتر را بشويند از حقيقت<br /> پيرايه بستند عارفان را در طريقت<br /> جهل و جنون را دين و دانش نام كردند<br /> از كين و غدر و حرص و خواهش دام كردند<br /> از خون و خوان ما به دشمن كام دادند<br /> وين طرفه رندى را تمدن نام دادند<br /> كفر فرنگ و جهل هندو بار كردند<br /> اسلام را از جور و جادو خوار كردند<br /> از فتنه&rlm;هاشان پارسى&rlm;گو روسيَه شد<br /> ماهيت اسلام و ايرانى تبَه شد<br /> امّيد را بيم عبوس از پا درافكند<br /> توحيد را شرك مجوس از پا درافكند<br /> معيار ما شد در جهان ويران&rlm;پرستى<br /> ايزدپرستيهاى ما، ايران&rlm;پرستى<br /> از كورُش و داراى مسكين باج بردند<br /> محنت به ما ماندند و تخت و تاج بردند<br /> ما را به جام بيخودى مدهوش كردند<br /> بر سفره ما خون ما را نوش كردند<br /> از نام عالمگير ايران ننگ ماندند<br /> از ما در عالم سايه&rlm;اى بى&rlm;رنگ ماندند<br /> از سنت و خوى كهن رسمى تهى ماند<br /> از شعر و فرهنگ و هنر اسمى تهى ماند<br /> خاموش شد عرفان و نورانيّت ما<br /> فرموش شد ايمان و روحانيّت ما<br /> جز سايه&rlm;اى زآن ملّت دانا نبوديم<br /> بوديم ما در خانه، امّا ما نبوديم<br /> <br /> در ما فراموشيد وحشت لاتخف را<br /> و ز ياد ما آن حكمت&rlm;آموز نجف را<br /> اسلام، شد با كافران از خاطر ما<br /> رفت آن امام مهربان از خاطر ما<br /> بى او صراط مردمى باريك&rlm;تر شد<br /> با دورى او رنج ما نزديك&rlm;تر شد<br /> طغيان طاغوت آتشى از كين برآورد<br /> كفران دمار از دودمان دين برآورد<br /> خاك مذلّت بر سر قوم خدا ريخت<br /> پيدا و پنهان تيغ راند و خون ما ريخت<br /> بسيار سرها در سر كار وفا شد<br /> تن&rlm;ها بسى آماج زخم تيرها شد<br /> بسيار دست و پا و پيكر، آشنايى<br /> فرموش كردند از دم تيغ جدايى<br /> از بى&rlm;كسى&rlm;ها مردى و گردى گم آمد<br /> تا كاردها بر استخوان مردم آمد<br /> شبهاى ظلمت&rlm;زا نويد قدر دادند<br /> در خامشيها وعده&rlm;مان از بدر دادند<br /> <br /> اين فصل را با من بخوان، باقى فسانه است<br /> اين فصل را بسيار خواندم، عاشقانه است<br /> باز آن قيامت قامت بنشسته برخاست<br /> پشت و پناه امت بشكسته برخاست<br /> برخاست در كف تيغ طرد و ترك و حاشا<br /> آن نوح موسى&rlm;قامت يوسف تماشا<br /> احياء دين و قلع و قمع كفر و كين را<br /> آغاز كرد آن هجرت شورآفرين را<br /> رايت به قمع فتنه بيرون از نجف زد<br /> بر امّت اسلام، بانگ لاتخف زد<br /> چون مصطفى راهى شد از جور عنودان<br /> آتش فكند از قهر، در جان حسودان<br /> با شور ابراهيميان عرض و لا... كرد<br /> گوئى حسين از كعبه قصد كربلا كرد<br /> <br /> از عمق جان اسلاميان خواندند او را<br /> از كفر، سيلى&rlm;خوردگان راندند او را<br /> با آنكه ميلش سوى اهل خويشتن بود،<br /> پير پدر مشتاق ابناى وطن بود<br /> در غربت از پوينده خالى شد ركابش<br /> يعنى فرود آمد به مغرب آفتابش<br /> <br /> بر كفر ايران نوبتى ديگر خروشيد<br /> اسلامِ سيلى&rlm;خورده بر كافر خروشيد<br /> در دل نه بيمش ديگر از گرمى نه سردى<br /> طاغوت را آواره كرد از پايمردى<br /> آخر به مردى چاره سردرگمى يافت<br /> داد بزرگى داد و عزّ و مردمى يافت<br /> چشم جهان، حيران كافرسوزى&rlm;اش شد<br /> تا قابليت از رشادت روزى&rlm;اش شد<br /> وز آن قبولى آن امام رفته ما<br /> مشتاق شد، مشتاق جمع تفته ما<br /> در آسمان بر ابرها پُر شد ركابش<br /> از مغرب عالم برآمد آفتابش<br /> مژده&rlm;است گويى در خبر آخر زمان را<br /> خورشيد از مغرب فروزد آسمان را<br /> گيتى به كام خلقِ بازيگر نمانَد<br /> و ز توبه كس را بهره&rlm;اى ديگر نمانَد<br /> آنك ز مغرب مطلع شمس امامت<br /> اينك به مشرق تيغ و ميزان و غرامت<br /> <br /> اين قصه گو پايان ندارد تا به محشر<br /> حالى &raquo;معلم&laquo; اين سخن بگذار و بگذر<br /> زين مايه در درمان درد حيرت خويش<br /> شو، چاره&rlm;اى كن در بسيج هجرت خويش<br /> زين بيخودى&rlm;ها مركب غيرت برانگيز<br /> گامى برون نه از خود و با وى درآميز</p> محمدعلی معلم دامغانی Sun, 31 Jan 2016 14:35:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:72542 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/164631/راه-سختي-پيش-رو-داريم-بعد-از-کربلا#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=164631 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=164631&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/164631/راه-سختي-پيش-رو-داريم-بعد-از-کربلا <p>سوختيم از داغ غفلت ، سوختيم اي خام ها!<br /> دانه ها را چيده اند اما به سوي دام ها</p> <p>هر که پاي برگه ها را، مست، امضا مي کند<br /> پاي خون را باز خواهد کرد در حمام ها</p> <p>اين جماعت نيست! جمعي از فراداهاي ماست!<br /> ساز خود را مي زند تکبيرة الاحرام ها</p> <p>اي مسلمان! دين نداري لااقل آزاده باش<br /> کفرها گاهي شرف دارند بر اسلام ها</p> <p>راه سختي پيش رو داريم بعد از کربلا<br /> سنگ ها در کوفه ها ، دشنام ها در شام ها</p> <p>آه اگر مولا چراغ خيمه را روشن کند<br /> آه اگر روشن شود تاريکي ابهام ها</p> <p>آه از آن بزمي که بعد از لقمه هاي چرب و نرم<br /> جام هاي زهر مي نوشيم از &laquo;برجام&raquo;ها</p> <p>تيغ شعرم تيز شد اما غلافش مي کنم<br /> موسم صلح و سکوت است و زبان در کام ها!</p> زهرا بشری موحد Fri, 23 Oct 2015 15:04:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:164631 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2720/شیعه-یعنی-تشنگی-در-شطّ-آب#Comments 15 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=2720 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=2720&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/2720/شیعه-یعنی-تشنگی-در-شطّ-آب <p>ساقی! امشب باده از بالا بریز<br /> باده از خمخانه ی مولا بریز<br /> <br /> باده ای بی رنگ و آتش گون بده<br /> زان که دوشم داده ای افزون بده<br /> <br /> ای انیس خلوت شب های من!<br /> می چکد نام تو از لب های من<br /> <br /> محو کن در باده ات جام مرا<br /> کربلایی کن سرانجام مرا<br /> <br /> یا علی! درویش و صوفی نیستم<br /> فاش می گویم که کوفی نیستم<br /> <br /> لیک می دانم که جز دندان تو<br /> هیچ دندان لب نزد بر نان جو<br /> <br /> یا علی! لعل عقیقی جز تو نیست<br /> هیچ درویشی حقیقی جز تو نیست<br /> <br /> لنگ لنگان طریقت را ببین<br /> مردم دور از حقیقت را ببین<br /> <br /> مستِ مینای ولایت نیستند<br /> سرخوش از شهد هدایت نیستند<br /> <br /> خیل درویشان دکان آراستند<br /> &nbsp;کام خود را تحت نامت خواستند<br /> <br /> خلق را در اشتباه انداختند<br /> یوسف ما را به چاه انداختند<br /> <br /> کیستند اینان؟ رفیق نیمه راه<br /> وقت جان بازی به کنج خانقاه<br /> <br /> فصل جنگ آمد، تماشاگر شدند<br /> صلح آمد، لاله ی پرپر شدند<br /> <br /> دل به کشکول و تبرزین بسته اند<br /> بهر قتلت تیغ زرین بسته اند<br /> <br /> موج ها از بس تلاطم کرده اند<br /> راه اقیانوس را گم کرده اند<br /> <br /> موج ها را می شناسی مو به مو<br /> شرحی از زلف پریشانت بگو<br /> <br /> باز کن دیباچه ی توحید را<br /> تا بجوید ذره ای خورشید را<br /> <br /> یا علی! بار دگر اعجاز کن<br /> مشت های کوفیان را باز کن<br /> <br /> باز کن چشمان ناز آلوده را<br /> بنگر این چشم نیاز آلوده را<br /> <br /> باز گو شعب ابی طالب کجاست<br /> آن بیابان عطش غالب کجاست<br /> <br /> تا ز جور پیروان بوالحکم<br /> سنگ طاقت زا ببندم بر شکم<br /> <br /> تشنگی در ساغرم لبریز شد<br /> زخم تنهایی فساد انگیز شد<br /> <br /> آتشی افکند در جان و تنم<br /> کاین چنین بر آب و آتش می زنم<br /> <br /> تاول ناسور را مرهم کجاست؟<br /> مرهم زخم بنی آدم کجاست؟<br /> <br /> مرهم ما جز تولای تو نیست<br /> یوسفی، اما زلیخای تو کیست؟<br /> <br /> ای که هر دم، دم ز حیدر می زنی<br /> بر یتیمان علی سر می زنی؟<br /> <br /> شاهد اقبال در آغوش کیست؟<br /> کیسه ی نان و رطب بر دوش کیست؟<br /> <br /> کیست آن کس کز علی یادی کند؟<br /> بر یتیمان من امدادی کند<br /> <br /> دست گیرد کودکان درد را<br /> گرم سازد خانه های سرد را<br /> <br /> ای جوانمردان! جوانمردی چه شد؟<br /> شیوه ی رندی و شبگردی چه شد؟<br /> <br /> شیعگی تنها نماز و روزه نیست<br /> آب تنها در میان کوزه نیست<br /> <br /> کوزه را پُرکن ز آب معرفت<br /> تا در او جوشد شراب معرفت<br /> <br /> باده ی &laquo;ممّا رَزُقناهُم&raquo; بنوش<br /> &laquo;یُنفِقون&raquo; بنیوش و در انفاق کوش<br /> <br /> هم بنوش و هم بنوشان زین سبو<br /> &laquo;لَن تَنالوا البرّ حتی تُنفِقوا&raquo;<br /> <br /> جست وجویی کن سبوی باده را<br /> شست و شویی کن به می، سجاده را<br /> <br /> هر چه هستی، جان مولا، مرد باش<br /> گر قلندر نیستی، شبگرد باش<br /> <br /> سیرکن در کوچه های بی کسی<br /> دور کن از بی کسان دلواپسی<br /> <br /> ای خروس بی محل! آواز کن<br /> چشم خود بر بند و بالی باز کن<br /> <br /> شد زمین لبریز مسکین و یتیم<br /> ما گرفتار کدامین هیأتیم؟<br /> <br /> با یتیمان چاره &laquo;لاتَقهَر&raquo; بود<br /> پاسخ سائل &laquo;ولا تَنْهَر&raquo; بود<br /> <br /> دست بردار از تکبّر و از خطا<br /> شیعه یعنی جود و انفاق و عطا<br /> <br /> چیست درویشی به جز فانی شدن؟<br /> در دل گرداب، طوفانی شدن<br /> <br /> موج گردیدن به بحر کائنات<br /> تشنه ماندن بر لب آب فرات<br /> <br /> گر تو درویشی، دمی اندیشه کن<br /> سیره ی آل علی را پیشه کن<br /> <br /> شیعه یعنی شرح منظوم طلب<br /> از حجاز و کوفه تا شام و حلب<br /> <br /> شیعه یعنی یک بیابان بی کسی<br /> غربت صد ساله بی دلواپسی<br /> <br /> شیعه یعنی صد بیابان جستجو<br /> شیعه یعنی هجرت از من تا به او<br /> <br /> شیعه یعنی دست بیعت با غدیر<br /> بارش ابر کرامت بر کویر<br /> <br /> شیعه یعنی عدل و احسان و وقار<br /> شیعه یعنی انحنای ذوالفقار<br /> <br /> از عدالت گر تو می خواهی دلیل<br /> یاد کن از آتش و دست عقیل<br /> <br /> جان مولا! حرف حق را گوش کن<br /> شمع بیت المال را خاموش کن<br /> <br /> این تجمل ها که بر خوان شماست<br /> زنگ مرگ و قاتل جان شماست<br /> <br /> می سزد کز خشم حق پروا کنیم<br /> در مسیر چشم حق، پَروا کنیم<br /> <br /> این دو روز عمر، مولایی شویم<br /> مرغ، اما مرغِ دریایی شویم<br /> <br /> مرغ دریایی به دریا می رود<br /> موج برخیزد به بالا می رود<br /> <br /> آسمان را نور باران می کند<br /> خاک را غرق بهاران می کند<br /> <br /> لیک مرغ خانگی در خانه است<br /> روز و شب در بند مشتی دانه است<br /> <br /> تا به کی در بند آب و دانه اید؟<br /> غافل از قصّاب صاحب خانه اید<br /> <br /> شیعه یعنی وعده ای با نان جو<br /> کِشتِ صد آیینه تا فصل درو<br /> <br /> شیعه یعنی قسمت یک کاسه شیر<br /> بین نان خشک خود با یک اسیر<br /> <br /> یا علی! امروز تنها مانده ایم<br /> در هجوم اهرمنها مانده ایم<br /> <br /> یا علی! شام غریبان را ببین<br /> مردم سر در گریبان را ببین<br /> <br /> گردش گردونه را بر هم بزن<br /> زخم های کهنه را مرهم بزن<br /> <br /> مشک ها در راه، سنگین می روند<br /> اشک ها از دیده رنگین می روند<br /> <br /> مشک های خسته را بر دوش گیر<br /> اشک ها را گرم در آغوش گیر<br /> <br /> چیست حاصل زین همه سیر و سلوک<br /> تاب و تاول چهره و چین و چروک<br /> <br /> سالها صورت ز صورت بافتیم<br /> تا ز صورتها کدورت یافتیم<br /> <br /> یک نظر بر قامتی رعنا نبود<br /> یک رسوخ از لفظ بر معنا نبود<br /> <br /> گر چه قرآن را مرتب خوانده ایم<br /> از قلم نقش مرکّب خوانده ایم<br /> <br /> سوره ها خواندیم بی وقف و سکون<br /> کس نشد واقف بر سرّ &laquo;یسطرون&raquo;<br /> <br /> سرّ حق مستور مانده در کتاب<br /> عالمان علم صورت در حجاب<br /> <br /> ای برادر! عالمان بی عمل<br /> همچو زنبورند، لیکن بی عسل<br /> <br /> علم ها مصروف هیچ و پوچ شد<br /> جان من! برخیز، وقت کوچ شد<br /> <br /> از نفوذ نفس خود امدادگیر<br /> سیر معنا را از مجنون یادگیر<br /> <br /> ای خوش آن جهلی که لیلایی شوی<br /> هر نفس &laquo;لا&raquo; گوی &laquo;الاّ&raquo;یی شوی<br /> <br /> تا به کی در لفظ مانی همچو من؟<br /> سیر معنا کن چو هفتاد و دو تن<br /> <br /> زین همه الفاظ بر هم بافتن<br /> لبّ معنا را نخواهی یافتن<br /> &nbsp;<br /> همچو یحیی گر نهی سر در طبق<br /> می شود عریان به چشمت سرّ حق<br /> <br /> هر کسی از سرّ حق آگاه شد<br /> نور مطلق شد، فنا فی الله شد<br /> <br /> تیغ بند از بال مردان باز کرد<br /> هر که در خون غرقه زد، پرواز کرد<br /> <br /> غیر ممکن نیست پروازی چنین<br /> چشم دل بگشای و عاشورا ببین<br /> <br /> جوشن بی پشت بر تن کن، که باز<br /> طبل می غرّد که بر پا کن نماز<br /> <br /> این نماز، ای دل! نماز باطن است<br /> با وضو در جامه ی خون ممکن است<br /> <br /> شیعه یعنی عشق بازی با خدا<br /> یک نیستان تک نوازی با خدا<br /> <br /> شیعه یعنی هفت خطی در جنون<br /> شیعه طوفان می کند در کاف و نون<br /> <br /> شیعه یعنی نشئه ی جام بلا<br /> شیعگی یعنی قیام کربلا<br /> <br /> شیعه یعنی تندرِ آتش فروز<br /> شیعه یعنی زاهد شب، شیر روز<br /> <br /> شیعه یعنی شیر، یعنی شیرمرد<br /> شیعه یعنی تیغ عریان در نبرد<br /> <br /> شیعه یعنی تیغ، تیغ موشکاف<br /> شیعه یعنی ذوالفقار بی غلاف<br /> <br /> شیعه یعنی &laquo;سابقون السابقون&raquo;<br /> شیعه یعنی یک تپش عصیان و خون<br /> <br /> شیعه باید آبها را گِل کند<br /> خطّ سوم را به خون کامل کند<br /> <br /> خطّ سوم، خط سرخ اولیاست<br /> کربلا بارزترین منظور ماست<br /> <br /> کربلا گفتم، کَران را گوش نیست<br /> ورنه از غم بلبلی خاموش نیست<br /> <br /> بلبلان چهچه ز ماتم می زنند<br /> روز و شب از کربلا دم می زنند<br /> <br /> هر نظر در غنچه ای تر می کنند<br /> یادی از غوغای اکبر می کنند<br /> <br /> شیعه یعنی بازتاب آسمان<br /> بر سر نی، جلوه ی رنگین کمان<br /> <br /> از لب نی بشنوم صوت تو را<br /> صوت &laquo;انّی لا اری الموت&raquo; تو را<br /> <br /> پرچم زلفت رها در باد شد<br /> و از شمیمش کربلا ایجاد شد<br /> <br /> آنچه شرح حال خویشان تو بود<br /> تا به گیسوی پریشان تو بود<br /> <br /> می سزد نی نکته پردازی کند<br /> در نیستان آتش اندازی کند<br /> <br /> صبر کن، نی از نفس افتاده است<br /> ناله بر دوش جرس افتاده است<br /> <br /> کاروان بی میر و بی پشت و پناه<br /> در غل و زنجیر می افتد به راه<br /> <br /> می رود منزل به منزل در کویر<br /> تا بگوید سرّ بیعت با غدیر<br /> <br /> شیعه یعنی امتزاج نار و نور<br /> شیعه یعنی راس خونین در تنور<br /> <br /> شیعه یعنی هفت وادی اضطراب<br /> شیعه یعنی تشنگی در شطّ آب<br /> <br /> شیعه یعنی دِعبِل چشم انتظار<br /> می کشد بر دوش خود چل سال، دار<br /> <br /> شیعه باید همچو اشعار کُمَیت<br /> سر نهد بر خاک پای اهل بیت<br /> <br /> یا پرستووار در پیش هشام<br /> ترک جان گوید به تصدیق امام<br /> <br /> مادر موسی که خود اهل ولاست<br /> جرعه نوش از باده ی جام بلاست<br /> <br /> در تب پژواک بانگ الرحیل<br /> می نهد فرزند بر دامان نیل<br /> <br /> نیل هم خود شیعه ی مولای ماست<br /> اکبر اوییم و او لیلای ماست<br /> <br /> این سخن کوتاه کردم، والسلام<br /> شیعه یعنی تیغِ بیرون از نیام</p> محمدرضا آقاسی Mon, 25 May 2015 03:02:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:2720 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/57557/مرگ-بر#Comments 1 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=57557 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=57557&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/57557/مرگ-بر <p>&nbsp;</p> <p>مرگ بر</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; قطعنامه هاي بستن فرات</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; قحط آب</p> <p>&nbsp;&nbsp; مرگ بر </p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; تير مانده بر گلوي كودك رباب</p> محمدمهدی سیار Sun, 03 Nov 2013 15:06:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:57557 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/57556/مرگ-بر#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=57556 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=57556&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/57556/مرگ-بر <p>&nbsp;</p> <p>مرگ بر </p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; انتشار سم</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; در زلال رودخانه ها</p> محمدمهدی سیار Sun, 03 Nov 2013 15:04:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:57556 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/57555/مرگ-بر#Comments 0 https://ayateghamzeh.ir/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/RssComments.aspx?TabID=88&ModuleID=409&ArticleID=57555 https://ayateghamzeh.ir:443/DesktopModules/DnnForge%20-%20NewsArticles/Tracking/Trackback.aspx?ArticleID=57555&PortalID=0&TabID=88 https://ayateghamzeh.ir/Poem/ID/57555/مرگ-بر <p>&nbsp;</p> <p>مرگ بر</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; كشتن جوانه ها</p> محمدمهدی سیار Sun, 03 Nov 2013 15:02:00 GMT f1397696-738c-4295-afcd-943feb885714:57555